KAN YAZGISI

Küçük sandığını açtı. Abisinin ona onuncu yaş gününde hediye ettiği, üstü tüylenmiş kırmızı ayıcığını çıkardı. O ayıcık, onun için bir sığınaktı. Çocukluğuydu. Tek hatırasıydı. Sabah olduğunda, kapının önünde bir araba bekliyordu. Babasının gözleri hâlâ yere bakıyordu. Üzerine sade, eski bir elbise geçirdi annesi. Ne bir çeyiz vardı ne de uğurlama… Kendi evinden, kendi ailesinden bir yabancı gibi çıkarıldı. Kucağında sadece o kırmızı ayıcık, Üzerinde sadece o sade kıyafet… Zeylan, hayata değil, ölüme yürür gibi arabaya bindi. Yol boyunca konuşan olmadı. Babasının elleri direksiyona kenetlenmişti. Kızına son bir kez bile bakmadı. Konağa geldiklerinde, kapının önünde durdu. Araba durmuştu ama Zeylan’ın içindeki fırtına hâlâ susmuyordu. İnmek istemedi. Ama babası indi. Arka kapıyı açtı. “Hadi,” dedi. “İn.” Zeylan son kez kırmızı ayıcığına baktı. Sonra ayakkabısına. Ucu çatlamıştı. Ve ayakları titriyordu.