Zaman, kimileri için akıp giden bir nehirdir; kimileri içinse bizzat kontrol edilmesi gereken vahşi bir güç. Güç ve kaderin amansız bir savaşla çarpıştığı bu hikayede, evrenin en tehlikeli sırrı bir kadının gözlerinde saklı. "Yapma," diye fısıldadı adam, sesi hem bir yalvarış hem de karanlık bir uyarıydı. Adımları kadına doğru yaklaşırken, etraflarındaki havanın ağırlaştığını, zamanın adeta bükülmeye başladığını hissedebiliyordu. "Bu gücü serbest bırakırsan, geri dönüşü olmayacak. Kendini tüketiyorsun." Kadın duymadı. Ya da duymak istemedi. Derin bir nefes aldığında, o zamana kadar etrafına sıradanlık maskesi ören koyu kahverengi gözleri, karanlığın içinde aniden mor bir elmas gibi parlamaya başladı. Çatırdayan bir enerjiyle ışıldayan o gözler, artık bu dünyaya ait değildi. "Beni durduramazsın," dedi kadın, sesi geçmişin ve geleceğin yankısını taşırken. "Çünkü zaman artık bana ait."