Adaletin sessizliği

İlk Kez Hedef Olduğunu HissetmesiElif uzun zamandır bir şeyin peşindeydi.Ama o gece ilk kez şunu düşündü:“Belki de ben bir şeyin peşinde değilim… ben zaten bir şeyin içindeyim.”Telefonu gece boyunca sessizdi.Ama sessizlik, her zaman huzur demek değildi.Bazen sessizlik, izlenmenin başka bir diliydi.Elif bilgisayarın başında dosyaları karşılaştırıyordu.Teknik rapor, mesaj saatleri, tutanaklar…Bir çizgi arıyordu.Ama o çizgi artık sadece geçmişte değildi.Ekranda bir şey fark etti.Dosyaya son eklenen giriş saati.Gece yarısından sonra.Elif kaşlarını çattı.“Ben dosyayı o saatten önce kapattım…”Bir an durdu.Sonra tekrar kontrol etti.Aynı belge.Aynı klasör.Ama “son görüntüleme zamanı” değişmişti.Elif geri çekildi.Sandalyenin sesi odada fazla yüksek geldi.“Bu mümkün değil…” dedi.Ama sesi kendine bile ikna edici değildi.Bilgisayarın ekranına uzun süre baktı.Ve ilk kez içinden şu geçti:“Birisi benimle aynı dosyaya bakıyor.”Elif hızlıca dosyaları kilitledi.Şifreleri değiştirdi.Ama içindeki his değişmedi.O gece telefonuna bir bildirim geldi.Bilinmeyen bir oturum denemesi.Elif dondu.Ekrana baktı.Bir satır:“Giriş denemesi engellendi”Elif nefesini tuttu.“Bu artık tesadüf değil…”Defterini açtı.Yavaşça yazdı:“Beni izleyen bir şey var.”Sonra durdu.Kelimeyi değiştirdi:“Biri.”Elif odanın ışığını açtı.İlk kez ışık yetmedi.Çünkü artık mesele karanlık değildi.Mesele varlıktı.Telefonunu eline aldı.Arama geçmişine baktı.Hiçbir şey yoktu.Ama bu, onu daha da rahatsız etti.“Hiçbir şey olmaması…” diye düşündü.“En büyük işaret olabilir.”Pencereye yürüdü.Dışarı baktı.Sokak boştu.Ama boşluk artık güven vermiyordu.Elif o an şunu hissetti:Artık sadece dosya incelenmiyordu.O inceleniyordu.Geri döndü.Bilgisayarın ekranını kapattı.Ama kapanan şey ekran değildi.İçindeki rahatlık kapandı.Ve ilk kez açıkça söyledi:“Ben artık sadece arayan değilim.”“Ben de arananım.”O gece uyumadı.Çünkü artık mesele geçmiş değildi.Mesele şuydu:“Kim kimi izliyor?”Ve hikâyede yeni bir eşik açıldı:Elif artık olayın dışında değildi.Olayın içindeydi.