Adaletin sessizliği

İlk Kez Doğrudan Tehdit HissiElif o sabah uyandığında hava sıradandı.Ama o, sıradan hiçbir şeye inanmayacak kadar çok şey görmüştü artık.Telefonunu eline aldı.Ekran açık kaldı birkaç saniye.Hiç bildirim yoktu.Ama bu, onu rahatlatmadı.Tam tersine…Sanki bir şey bilerek susuyordu.Bilgisayarını açtı.Dosyalar yerli yerindeydi.Klasörler aynıydı.Ama Elif yine de farklı bir şey hissetti.Birinin dokunmuş olması gerekmiyordu.Bazen sadece varlık hissi yeterdi.Elif mesaj kayıtlarına baktı.Tekrar.Ve tekrar.Sonra durdu.Bir satır…Daha önce fark etmediği küçük bir detay.“Erişim denemesi başarısız”Zaman: gece 03.17Elif o an nefesini tuttu.Çünkü o saatte uyanık değildi.Ama sistem uyanıktı.Sandalyeden kalktı.Pencereye gitti.Perdeyi araladı.Sokak aynıydı.Ama bakış artık aynı değildi.İlk kez açıkça düşündü:“Biri sadece dosyaya bakmıyor…”“Beni de kontrol ediyor olabilir.”O an telefon titredi.Bildirim yoktu.Sadece titreşim.Ekran açıldı.Ama hiçbir şey görünmedi.Sadece boş bir bildirim alanı.Elif uzun süre baktı.Parmağı ekrana dokundu.Hiçbir şey açılmadı.Ve o an…Bir şey oldu.Ekran bir saniyeliğine karardı.Sonra geri geldi.Ama Elif o kısa anı unutmadı.Çünkü o anın içinde bir şey vardı:Uyarı değil… işaret.Elif geri çekildi.Kalbi hızlı değildi.Ama ağırdı.Defterini açtı.Tek bir cümle yazdı:“Bu artık tesadüf değil.”Sonra durdu.Kalemi elinde kaldı.Ve ekledi:“Bu yönlendirme.”O gün dışarı çıkmak zorunda kaldı.Ama her adımında arkasını kontrol etti.İnsanlar aynıydı.Sokak aynıydı.Ama Elif aynı değildi.Çünkü artık şunu biliyordu:Bir şey görünmüyorsa…bu onun yok olduğu anlamına gelmezdi.Akşam karakolun yolunu tuttu.Dosyayı görmek için değil.Bu kez sadece bir şey söylemek için.Memurun karşısına oturdu.Sessizdi.Sonra konuştu:“Ben artık izleniyorum.”Oda bir an durdu.Memur kaşlarını kaldırdı.“Ne demek istiyorsunuz?”Elif cevap vermedi hemen.Çünkü bu bir iddia değildi.Bu bir hissin kesinliğiydi.“Dosyaya gece erişim denemesi olmuş,” dedi.“Telefonumda açıklanamayan bir bildirim var.”“Ve sistemde hareket var.”Memur not aldı.Ama bu kez farklı bir şey oldu.İlk kez “geçer” denmedi.İlk kez “incelenir” denmedi.Sadece şunu dedi:“Bunu teknik birime ileteceğiz.”Elif başını salladı.Ama rahatlamadı.Çünkü o kelimeyi biliyordu.“İletmek”Bazen sadece geciktirmekti.Karakoldan çıktığında hava kararmıştı.Sokak lambaları yanıyordu.Ama ışık güven vermiyordu.Elif yürürken bir an durdu.Arkasına baktı.Kimse yoktu.Ama his değişmedi.Ve o an ilk kez net düşündü:“Ben artık sadece bir dosya değilim.”“Ben bir izim.”Gece eve döndüğünde kapıyı kilitledi.İki kez.Sonra üçüncü kez kontrol etti.Telefonu masaya koydu.Ama gözünü üzerinden ayırmadı.Çünkü artık biliyordu:Tehdit her zaman sesle gelmezdi.Bazen sadece fark edilmekle gelirdi.Elif fısıldadı:“Eğer beni görüyorsan…”“Ben de seni hissediyorum.”Ve o gece hikâyede bir eşik daha geçti:Artık Elif sadece soru soran değil…sorunun kendisiyle temas eden biri olmuştu.