Adaletin sessizliği

Takipsizlik ve Kapanmayan DosyaElif’in eline gelen kâğıt, aslında tek sayfaydı.Ama ağırlığı bir dosyadan fazlaydı.Üzerinde resmi kelimeler vardı:“Takipsizlik kararı.”Altında daha soğuk bir cümle:“Faillin tespit edilemediği…”Elif uzun süre kâğıda bakmadı.Okumadı.Çünkü bazı cümleler okununca anlaşılmazdı.İnsanın içine düşerdi.İtiraz etti.Yeniden yazdı.Yeniden anlattı.Mesajı…Saatleri…Mezarlığı…Çelişkileri…Eksik kayıtları…İçeriden olma ihtimalini…Ama cevap değişmedi.Sadece şekil değiştirdi.“İtiraz reddedildi.”O gün Elif karakolun kapısından çıkmadı hemen.Bir süre durdu.Sanki içeride bıraktığı şey dosya değil…bir ömür parçasıydı.Sokak aynıydı.İnsanlar aynıydı.Ama Elif artık aynı yerde değildi.Çünkü bir sistemin içinde şunu öğrenmişti:Bazı kapılar açılmazdı.Bazı dosyalar kapanmazdı.Bazı isimler bulunmazdı.Ve bazı “failler”…hiç yazılmazdı.Eve döndüğünde masaya oturdu.Dosyayı açtı.Son kez.Sayfaları tek tek çevirdi.Mesaj.Mezarlık.İfade.Teknik raporlar.Çelişkiler.Boşluklar.Her şey yerli yerindeydi.Ama hiçbir şey tamam değildi.Elif dosyayı kapattı.Bu kez yavaşça.Ve fısıldadı:“Bulunamadı…”Kelimeyi tekrar etti.Daha düşük sesle:“Bulunamadı…”Sonra başını kaldırdı.“Ben bulamadım demiyorum…”“Bulunamadı diyorlar.”O an bir şey değişti.Öfke değil.Çaresizlik değil.Kabulleniş bile değil.Bir hafıza.Elif defterini açtı.Son sayfayı çevirdi.Ve yazdı:“Bu dosya kapandı.”Durdu.Kalemi havada kaldı.Sonra ekledi:“Ama bu hikâye bitmedi.”Pencereye baktı.Dışarıda hayat devam ediyordu.Hiçbir şey olmamış gibi.Ama Elif biliyordu:Bazı hikâyeler mahkemede bitmezdi.Bazıları sadece resmî olarak kapanırdı.Ve geriye kalan tek şey şuydu:Hatırlayan biri.Elif defteri kapattı.Ve son kez fısıldadı:“Failleri bulunamadı…”“Ama ben ne olduğunu unutmayacağım.”Işık kapandı.Ama hikâye sönmedi.Çünkü bazı adaletler verilmezdi.Sadece taşınırdı.Ve Elif artık o taşıyan kişiydi.