Adaletin sessizliği

Kırık Taşların Ardındaki ÇığlıkSon SarılışBazı anlar vardır.O an yaşanırken sıradan gelir.Bir sarılma…Bir bakış…Bir cümle…Ama yıllar sonra insan anlar ki, hayatının en değerli anıymış.Ben annemle geçirdiğim günlerin kıymetini hep biliyordum sanıyordum.Meğer insan, bazı şeyleri kaybettikten sonra onların değerini değil, yokluğunun ağırlığını öğreniyormuş.Annemin gülüşünü hatırlıyorum.Evdeki o tanıdık sesini…Bir şey anlatırken yüzündeki ifadeyi…Bazen kızmasını bile özlüyorum.Çünkü insan sevdiği birinin her halini özlüyor.Sonra bir gün o ses kesildi.Ve dünya aynı yerde durmaya devam etti.İnsanların hayatları devam etti.Sokaklar kalabalıktı.Arabalar geçiyordu.Televizyonlar açıktı.Ama benim dünyam durmuştu.Herkes “zamanla geçer” dedi.Bazı acıların geçmediğini kimse söylemedi.Sadece insan onlarla yaşamayı öğreniyor.

Sessiz EvAnnem gittikten sonra evin içinde bir sessizlik başladı.Öyle bir sessizlik ki…Bazen insan kendi nefesinden rahatsız olur.Bir odadan diğer odaya geçerken sanki onu görecekmişim gibi baktım.Bir an kapı açılacak sandım.“Geldim kızım” diyecek sandım.Ama kapı hiç açılmadı.O zaman anladım:Bazı bekleyişlerin sonunda gelen olmaz.Sadece insan beklemeye alışır.Ben annemin yokluğuna alışmaya çalışırken hayat bana yeni bir sınav çıkardı.Bir insanın hatırasına yapılan saygısızlık, sadece dışarıdan görünen bir olay değildi.Benim için annemin ikinci kez kaybedilmesiydi.Çünkü mezar, sadece toprak değildir.Bir evladın annesine açtığı son kapıdır.Ve o kapıya dokunulduğunda, insanın içinde fırtına kopar.