Adaletin sessizliği

59 Dosyanın AğırlığıBir insan kaç kere anlatırsa duyulur?Bunu çok düşündüm.İlk defa kapı çaldığımda içimde hâlâ umut vardı.“Anlatacağım ve biri anlayacak” diyordum.Çünkü insan adalete inanmak ister.Bir dilekçe yazdım.Sonra bir tane daha.Her yazdığım satırda aynı şeyi anlattım:Ben korkuyorum.Ben yalnız kaldım.Ben yardım istiyorum.Ama bazen insanın en büyük savaşı karşısındaki kişiyle değil, sesinin boşlukta kaybolmasıyla olur.Her dosya bir kâğıt değildi benim için.Her dosyanın içinde uykusuz gecelerim vardı.Gözyaşlarım vardı.Annemin fotoğrafına bakıp “ne yapacağım?” diye sorduğum geceler vardı.Kimse görmedi belki.Ama ben yaşadım.Günler geçtikçe hayatımın bir kısmı karakol koridorlarında, bir kısmı mahkeme yollarında kaldı.Bir insan kendi hayatının içine yabancılaşabiliyormuş.Eskiden geleceği düşünürdüm.Sonra sadece bir sonraki günü atlatmayı düşünür oldum.

İsimsiz GölgeSonra başka bir savaş başladı.Bazen insan karşısındaki kişiyi görmez.Sadece bir ekran görür.Bir hesap.Bir isim.Ama o ekranın arkasında gerçek bir insan vardır.Sözler gelir.Yorumlar gelir.Can acıtan cümleler gelir.İnsan bazen bir kelimenin ağırlığını anlatamaz.Çünkü bazı kelimeler sadece yazılmaz.İçine saplanır.Ben kanıt toplamaya başladım.Tarihleri not ettim.Ekran görüntüleri aldım.Çünkü biliyordum:Bugün unutulan bir şey, yarın hiç yaşanmamış gibi gösterilebilir.Ben unutulmasına izin vermek istemedim.