Adalet Koridorları
Adliyelerin kendine ait bir sessizliği vardır.
İnsanlar oraya sadece dosyalarla girmez.
Yanında umutlarını, korkularını ve yıllardır taşıdığı yükleri de götürür.
Ben de her gidişimde elimde kâğıtlarla değil, içimde bir hikâyeyle yürüdüm.
Bazen koridorlarda beklerken etrafımdaki insanlara baktım.
Herkes bir şey için oradaydı.
Kimi hakkını arıyordu.
Kimi kendini anlatmaya çalışıyordu.
Kimi sadece duyulmak istiyordu.
Ben de duyulmak istiyordum.
Çünkü benim anlattıklarım birkaç satırdan ibaret değildi.
O satırların arkasında bir anne vardı.
Bir mezar vardı.
Bir kadının korkularına rağmen ayakta kalma çabası vardı.
Bir Kararın Gölgesinde
Bazı günler insan elinden gelen her şeyi yaptığına inanır.
Belgelerini sunmuştur.
Yaşadıklarını anlatmıştır.
Gerçeklerin görülmesini bekler.
Sonra bir karar gelir.
Ve insan o an şunu düşünür:
“Ben bu kadar uğraşırken, neden hâlâ içimde bu kadar ağırlık var?”
Çünkü adalet arayışı sadece bir sonuç beklemek değildir.
Bazen o süreçte insan kendi içinde de savaşır.
“Acaba yeterince anlattım mı?”
“Biri gerçekten okudu mu?”
“Biri benim yaşadığım şeyi hissetti mi?”
Bu sorular geceleri insanın yanında oturur.
Sessizce.
Bölüm Yorumları