Adaletin sessizliği

Annemin Kaldığı Yerİnsan bazen birini kaybettiğinde, onun gittiğini kabul edemez.Çünkü bazı insanlar bir evden değil, insanın içinden çıkar.Annem de öyle oldu.Bazen bir yemek kokusunda aklıma geldi.Bazen bir cümlede.Bazen de hiç beklemediğim bir anda.Bir şarkı çalardı, içimden “annem bunu severdi” derdim.Sonra bir anlığına unuturdum.Sanki birazdan telefonu çalacakmış gibi gelirdi.Sonra gerçek geri gelirdi.Ve o gerçek, her seferinde aynı yerden acıtırdı.Annem yoktu.Ama ona olan sevgim hâlâ vardı.Belki de en zor tarafı buydu.Sevginin bitmemesi… İçimdeki Çocukİnsan büyür.Ama bazı yaraları çocuk kalır.Benim içimde hâlâ annesinin elini arayan küçük bir kız vardı.O kız bazen geceleri ortaya çıkıyordu.“Artık yoruldum” diyordu.“Keşke annem burada olsaydı.”Ve ben ona cevap veriyordum:“Dayan.”Çünkü bunu annemden öğrenmiştim.Hayat ne kadar ağır gelirse gelsin, insan bazen sadece bir anıya tutunarak sabahı görebilir.Benim tutunduğum şey annemin sevgisiydi.

Beni Değiştiren GünlerEskiden bazı şeyleri küçük sanırdım.Bir telefonun çalması.Bir kapının açılması.Bir mesajın gelmesi.Sonra anladım ki insanın yaşadıkları, dünyayı algılayışını değiştirir.Bazı sesler huzur verir.Bazıları ise geçmişteki korkuları geri getirir.Ama ben korkularımın beni yönetmesine izin vermemeye çalıştım.Çünkü hayatım boyunca bir şey öğrendim:İnsan bazen kendisi için değil, sevdiği biri için güçlü olur.Ben annem için güçlü olmaya çalıştım.Son SözBelki bu hikâyeyi okuyan biri diyecek ki:“Bu sadece bir mücadele hikâyesi.”Ama hayır.Bu bir sevgi hikâyesi.Bir annenin evladında bıraktığı izin hikâyesi.Bir insanın kırıldıktan sonra yeniden ayağa kalkmasının hikâyesi.Ben kaybettiklerimi geri getiremedim.Ama onların hatırasını taşıdım.Her adımda.Her gözyaşında.Her mücadelede.Ve bir gün biri bana “nasıl dayandın?” diye sorarsa…Cevabım hazır olacak:“Çünkü annem bana sevgiyi öğretti.Sevgi bazen insanı ağlatır.Ama bazen de hayatta tutar.”