Adaletin sessizliği

Kırık Taşların Ardındaki Çığlık Sessizliğin İçindeki Güç Zaman geçti.Ama bazı şeyler zamanla kaybolmadı.Sadece şekil değiştirdi.Eskiden her sabah uyandığımda ilk düşündüğüm şey acım olurdu.Şimdi ise annemin bana bıraktığı anılar geliyor aklıma.Çünkü insan sevdiğini kaybedince onun yokluğuyla değil, sevgisiyle de yaşamayı öğreniyor.Bir zamanlar ellerim titreyerek yazdığım sayfalara baktım.Ne kadar çok şey biriktirmiştim.Kelimeler…Tarihler…Hatıralar…Gözyaşları…Hepsi bir hayatın iziydi.Belki dışarıdan sadece bir dosya gibi görünebilirdi.Ama benim için o dosyaların her biri bir parçamdı.Çünkü bazı savaşların kazananı sadece alınan bir sonuç değildir.Bazen kazanan şey, insanın bütün yaşananlara rağmen kalbini kaybetmemesidir.Ben bunu öğrendim.Beni kıran şeyler oldu.Beni yalnız hissettiren günler oldu.Ama içimde hâlâ annemin sesi vardı.Ve o ses bana şunu öğretti:“Acı seni kötü biri yapmasın.”Bu en zoruydu.Çünkü insan canı yandığında içinde büyük bir öfke büyüyebilir.Ama ben annemin sevgisini, yaşadığım her şeyin üstünde tuttum.Bir gün mezarının başında durdum.Sessizce baktım.Eskisi gibi sadece ağlamadım.Ona içimden konuştum.“Anne,” dedim.“Bak, hâlâ buradayım.”Belki hayat eskisi gibi olmayacaktı.Belki bazı yaralar tamamen kapanmayacaktı.Ama ben artık biliyordum:Kırılmış bir kalp de güçlü olabilir.Yorulmuş bir insan da yürüyebilir.Ve kaybetmiş biri de yeniden başlayabilir.Çünkü bazı insanlar öldükten sonra bile bize yol gösterir.Benim yolumu annemin sevgisi aydınlattı.Ve bu hikâyenin en büyük gerçeği şuydu:Beni ayakta tutan şey sadece adalet arayışım değildi.Beni ayakta tutan şey…Bir annenin evladının içinde bıraktığı sevgiydi.SON DEĞİL.Devam eden bir hayat.