Adaletin sessizliği

Küllerden Doğan SabahUzun zaman boyunca güneşin doğduğunu fark etmedim.Çünkü bazı geceler vardır, insanın içinde sabah olmaz.Pencereden dışarı bakardım.İnsanlar yürürdü.Hayat devam ederdi.Ama benim içimde hâlâ geçmişin kapıları açıktı.Sonra bir gün kendime sordum:“Ben sadece yaşadıklarım mıyım?”Cevabı hemen veremedim.Çünkü insan acılarıyla o kadar uzun yaşar ki, bir süre sonra onları kimliği sanabilir.Ama ben sadece kırılan biri değildim.Ben seven biriydim.Hatırlayan biriydim.Mücadele eden biriydim.Ve hâlâ hayal kurabilen biriydim.Unutulmayan MektupBir gece anneme bir mektup yazdım.Gönderecek bir adresim yoktu.Ama bazı mektuplar ulaşmak için yazılmaz.İçindeki yükü bırakmak için yazılır.“Anne,” diye başladım.“Bazen çok yoruldum.Bazen seni aradım.Bazen sadece bir kez daha sesini duymayı istedim.Ama bana bıraktığın sevgiyi fark ettim.Sen yanımda olmasan da, bana öğrettiklerinle yürüdüm.”Yazdıkça ağladım.Ama bu seferki gözyaşım eskisi gibi değildi.Bu kez içinde biraz huzur vardı.Çünkü insan bazen geçmişi değiştiremez.Ama onunla barışmayı öğrenebilir.

Kendi SesimYıllarca başkalarının kararlarını bekledim.Birinin görmesini.Birinin anlamasını.Birinin “evet, seni duyduk” demesini.Sonra anladım:Benim sesim zaten vardı.Ben onu sadece çok yorulduğum için duyamıyordum.Yaşadıklarım beni susturmadı.Beni daha dikkatli biri yaptı.Daha güçlü biri yaptı.Daha derin biri yaptı.Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum:O günler beni sadece yaralamadı.Beni yeniden şekillendirdi.