Adaletin sessizliği

Kırık Taşların Ardındaki Çığlık Aynadaki KadınBir sabah aynaya baktım.Uzun zamandır kendime gerçekten bakmamıştım.Gördüğüm yüz aynıydı belki.Ama gözlerim değişmişti.Eskiden orada sadece korku vardı.Şimdi ise başka bir şey vardı.Bir hikâye.Bir mücadele.Bir kadının sessizce büyüyen gücü.İnsan bazen en büyük değişimini kimse fark etmeden yaşar.Dışarıdan aynı görünür.Ama içinde bambaşka bir savaş bitmiştir.Ben de öyleydim.Hâlâ annemi özlüyordum.Hâlâ bazı geceler gözlerim doluyordu.Ama artık acının beni yönetmesine izin vermiyordum.Çünkü annem bana sadece sevmeyi değil, yaşamayı da öğretmişti.Bölüm 24 — Geride Kalan İzlerGeçmişi değiştiremiyordum.Keşke dediğim çok şey vardı.Keşke bazı insanlar hiç canımı yakmasaydı.Keşke bazı kapılar daha erken açılsaydı.Keşke annem hâlâ yanımda olsaydı.Ama hayat bazen “keşke”lerle değil, “bundan sonra ne yapacağım?” sorusuyla devam ediyor.Ben de o soruyu kendime sordum.Cevabım basitti:Yaşayacağım.Annemin bana verdiği hayatı, onun sevgisini taşıyarak yaşayacağım.

Bir Avuç ToprakBir gün yine annemin yanına gittim.Yanımda sadece sessizlik vardı.Eskisi gibi öfkeyle değil, sakinlikle durdum.Toprağa baktım.Bir avuç toprak aldım.Ve içimden şöyle geçirdim:“Senin için mücadele ettim anne.”“Bazen yoruldum.”“Bazen ağladım.”“Ama seni hiç unutmadım.”O an anladım:Ben aslında bütün bu yolu sadece cevap bulmak için yürümemiştim.Ben anneme olan sevgimi kaybetmemek için yürümüştüm.