Adaletin sessizliği

Sahte Hesap İzinin Peşine DüşmesiO günlerden sonra Elif’in hayatında bir şey değişti.Artık günler “geçmiyordu”… sadece birbirinin üstüne yığılıyordu.Ama bir detay, zihninden hiç gitmiyordu:Mesajın geldiği o sahte hesap.“Annenin mezarını hiç ziyaret etmiyor musun?”Bu cümle, sadece bir mesaj değildi.Bir başlangıçtı.Ya da bir iz bırakma çabasıydı.Elif o hesabı tekrar bulmaya çalıştı.Ekran görüntülerine baktı.Harfleri büyüttü.İsimleri tekrar tekrar okudu.Ama hesap adı bile net değildi.Sanki biri özellikle görünmez olmayı seçmişti.Bu da Elif’i daha çok öfkelendiriyordu.Çünkü saklanan şey, her zaman bir şey anlatıyordu.İlk gün karakola gittiğinde bu detaydan bahsetmişti.“Sahte hesap üzerinden mesaj geldi.”Ama o an konu başka yere kaymıştı.Mezar…Kırık taşlar…Tutanaklar…Ve sahte hesap, dosyanın kenarında kalmıştı.Şimdi Elif o kenarı büyütüyordu.Bir sabah yeniden karakolun yolunu tuttu.Bu kez elinde sadece dosya yoktu.Bir ısrar vardı.Bir netlik vardı.Ve bir yorgunluk.Ama bu yorgunluk vazgeçme değil, bir tür kararlılıktı.“Bu hesabın izi sürülmeli,” dedi.“Bu mesaj tesadüf değil.”Memur dosyaya baktı.Sonra klavyeye.Sonra ekrana.Uzun bir sessizlik oldu.“Kimlik tespiti zor olabilir,” dedi biri.Elif hemen cevap verdi:“Zor olması, imkânsız olduğu anlamına gelmez.”Sesi yükselmedi.Ama kesindi.O an odada hava değişti.Sanki ilk kez Elif bir şikâyetçi değil, bir şeyin peşindeki kişi olmuştu.Günler geçti.Elif bekledi.Ama bu bekleyiş eskisi gibi değildi.Artık pasif bir bekleyiş değil, takip eden bir bekleyişti.Her gün telefonuna baktı.Her gün dosyanın adını hatırladı.Her gün aynı soruyu sordu:“Bu mesajı kim attı?”Bir gün çağrı geldi.Kısa.Soğuk.“Dosyanızla ilgili gelişme var.”Elif’in kalbi ilk kez uzun zaman sonra hızlandı.Karakola gittiğinde dosya masanın üzerindeydi.Ama bu kez farklı bir şey vardı.Bir sayfa eklenmişti.Teknik bir rapor gibi.Elif okumaya başladı.Kelime kelime.“IP tespiti…”“Erişim bilgileri…”“Tam netlik sağlanamasa da…”“Bazı dijital izler…”Elif cümleleri hızlı okudu.Ama sonra yavaşladı.Çünkü her kelime bir şey söylüyordu ama hiçbir şey tamamlanmıyordu.“Sonuç?” diye sordu.Oda sustu.“Kesin bir kimlik tespiti yapılamadı.”Bu cümle Elif’in içinde bir yere oturdu.Ne bağırdı.Ne kırıldı.Sadece ağırlaştı.Ama Elif dosyayı kapatmadı.Tam tersine açtı.Daha dikkatli baktı.Daha uzun baktı.“Eksik olan ne?” dedi.Kimse cevap vermedi.O an Elif şunu fark etti:Bu sadece bir sahte hesap meselesi değildi.Bu, bir görünmezlik meselesiydi.Birinin saklanması…Ve bir şeyin görülmemesi…Karakoldan çıktığında hava soğuktu.Ama Elif üşümüyordu.Çünkü artık içi yanıyordu.Eve gittiğinde bilgisayar açtı.İlk kez kendi araştırmasını yaptı.Sosyal medya hesaplarına baktı.Yorumlara…Paylaşımlara…Sessizce.Bir şey arıyordu.İsim değil.İz.Gece yarısına doğru durdu.Ekrana baktı.Gözleri yorulmuştu ama zihni değil.Ve o an kendi kendine söyledi:“Beni buraya bir mesaj getirdiyse… o mesajın bir sahibi var.”“Ve sahip olan kişi… bir yerde hata yapmıştır.”İlk defa Elif, sadece bekleyen değil, arayan olmuştu.Ama en ağır düşünce gece geldi:“Eğer bu mesaj beni mezara götürdüyse…”“O mesajı atan kişi… neyi biliyordu?”Elif ışığı kapattı.Ama karanlık artık aynı değildi.Çünkü karanlıkta bile bir şey aramaya başlamıştı.Ve o gece hikâyede yeni bir şey doğdu:Şüphe artık yerini arayışa bırakmıştı.