“Elimde Kalan Sessizlik”
2 Mart 2026 günüydü.
Elif’in telefonu çaldığında karşısındaki ses Esentepe Karakolu’ndan aradığını söyledi. İfadesi için gelmesi gerektiğini belirttiler.
Elif çalıştığını anlattı.
— “Pazartesi gece vardiyasındayım, sabah çıkar çıkmaz gelirim.”
Bu kabul edildi.
Elif gittiğinde, karşısında yine aynı karanlık hikâyenin izleri vardı. Adının kullanıldığı hesaplar, sosyal medyada yapılan paylaşımlar ve daha önce defalarca şikâyet ettiği olaylar…
Elif elindeki belgelerle geldi.
Boş gitmemişti.
Yaptığı başvuruları, şikâyetleri, yaşadığı olayları anlattı.
Yalvararak ifade verdi.
Bu hesapların kendisine ait olmadığını, kim tarafından açıldığının araştırılmasını istedi.
Ama daha önce olduğu gibi yine aynı cevaptan korkuyordu:
“Bulunamadı.”
Çünkü onun için mesele sadece bir hesap değildi.
Annesinin mezarına yapılan saldırıdan sonra yaşadığı korku hâlâ içindeydi.
Bir mezar, bir anne hatırası, bir evladın en hassas yeri olmuştu.
9 Mart 2026 günü Elif tekrar karakola gitti.
Ama o gün başka bir şey oldu.
Telefonu elinden alındı.
Elif şaşkındı.
— “Benim can güvenliğim yok. Mahkemeye delil sunmam gerekiyor. Ben bunları nasıl göstereceğim?”
Telefonunun bozuk olduğunu, ekranının kırıldığını, tamir ettirmek için uğraştığını anlattı.
Tek başına yaşadığını söyledi.
Çalıştığını, kimseye bağlı olmadığını, yeni telefon alacak maddi gücü olmadığını anlattı.
Mahkeme evrakları geldiğinde kendisine ulaşılması gerektiğini, adres vermekten korktuğunu söyledi.
Ama onun en büyük korkusu şuydu:
“Ya delillerim giderse?”
Çünkü o telefon onun için sadece bir cihaz değildi.
Yaşadığı olayların kayıtlarıydı.
Bölüm Yorumları