Adaletin sessizliği

“Bir Delil Arayan Hayat”Elif’in elinde yıllardır biriken dosyalar vardı.Her başvuru, her dilekçe, her şikâyet aslında aynı cümlenin farklı bir haliydi:“Beni duyun.”Sosyal medyada adına açılan hesaplar, paylaşılan özel bilgiler ve yaşadığı olaylar nedeniyle defalarca başvurdu.

Bazı hesapların bulunamadığını, bu nedenle dosyaların kapandığını öğrendi.Ama onun için hayat devam ediyordu.Kendisiyle ilgili ağır ithamlar yapılırken, gerçeğin ortaya çıkmasını bekliyordu.Bir gün yine aynı soruyla karşı karşıya kaldı:“Bunca başvuru, bunca anlatılan olay neden hâlâ çözülemedi?”Elif, elindeki kanıtlarla geldiğini söylüyordu.Boş gelmemişti.Ses kayıtları, mesajlar, sosyal medya izleri ve yaşadığı olaylara dair belgeler olduğunu anlattı.Annesinin mezarına zarar verilmesi ise onun hayatındaki en büyük kırılmaydı.Bir evladın taşıdığı acının içine bir de cevapsız kalan sorular eklenmişti.Elif defalarca bilgisayarların, dijital izlerin ve hesapların incelenmesini istedi.Çünkü ona göre gerçek, teknolojinin içinde saklıydı.“Ben suçlu değilim, ben mağdurum” diyordu.“Namusumu, hayatımı, ismimi korumaya çalışıyorum.”Avukat tutacak gücü olmadığını, yaşadığı süreçlerin kendisini maddi ve manevi olarak yıprattığını anlatıyordu.Her takipsizlik kararı onun için sadece bir kâğıt değildi.Bir umut daha kaybetmekti.Yine de vazgeçmedi.Çünkü onun istediği intikam değildi.Sadece dosyaların titizlikle incelenmesini, delillerin değerlendirilmesini ve gerçeğin bulunmasını istiyordu.Elif’in en büyük isyanı şuydu:“Ben bir eşya değilim.