Adaletin sessizliği

“Bulunamadı Denilen Gerçek”Elif artık kaçıncı kez yazdığını bile bilmiyordu.Her dilekçe, her başvuru, her kapı onun için aynı cümlenin devamıydı:“Bu kez biri gerçekten bakacak mı?”Savcılık tarafından verilen takipsizlik kararının ardından yeniden adliyeye gitti. 2025/2806 numaralı dosyanın detaylı incelenmesini istedi.Çünkü ona göre dosyada gözden kaçan şeyler vardı.Gördüğünü söylediği kamera görüntüleri, giriş kayıtları, ses kayıtları…Ama karar değişmemişti.Elif’in elinde sadece bir dosya değil, yıllardır taşıdığı bir acı vardı.Ses kayıtlarını CD halinde sundu.Kayıtlarda bazı kişilerin olayı bildiğini, konuşmaların ve iddiaların araştırılması gerektiğini söyledi.Kendi numaralarıyla ilgili bilgileri de dosyaya ekledi.Ama yine aynı cevapla karşılaştı:“Bulunamadı.”Elif için en ağır olan şey buydu.Çünkü ona göre bulunamayan sadece bir hesap değildi.Bir insanın yaşadığı korku, kaybettiği huzur ve annesinin mezarı da bu sürecin içindeydi.Mezarlık olayının ardından psikolojik olarak yıprandı.O gün 155’i arayıp yardım istediğini, gelen polislerin de yaşananlarla ilgili bilgilerinin alınmasını istedi.Çünkü o gece eve geldiğinde gördüğü mesajdan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmamıştı.Ayakkabısını bile doğru düzgün giymeden mezarlığa koşmuştu.Gördüğü manzara, hafızasından silinmeyen bir görüntüye dönüşmüştü.8 Ağustos’taki ameliyatına rağmen hâlâ aynı konunun peşinden gidiyordu.Çünkü onun isteği intikam değildi.Sadece bir gün adliyeden ağlamadan çıkmak istiyordu.Bir gün şu cümleyi duymak istiyordu:“Bulamadık değil, gerçeği bulduk.”Elif avukat tutacak maddi gücü olmadığını söylüyordu.Bu süreçte işini de kaybetmişti.Ama yine de pes etmemeye çalışıyordu.Takipsizlik kararına itiraz etti.Bilgisayarların ve dijital delillerin incelenmesini istedi.Dosyaların yüzeysel değil, hiçbir ayrıntı atlanmadan araştırılmasını talep etti.Çünkü onun inancı hâlâ aynıydı:Gerçek er ya da geç ortaya çıkardı.Ve Elif’in tek dileği vardı:Bu hikâyede mağdur olarak kalmak değil, sonunda hakkının teslim edildiğini görmek.