Adaletin sessizliği

“Ölmeden Önce Duyulmak”Elif 23 yaşındaydı.Ama kendi yaşını yaşamak yerine, bir yıldır karakolların, adliyelerin ve dilekçelerin arasında kalmıştı.Ankara Polatlı’da yaşayan genç bir kadın olarak tek isteği normal bir hayat sürmekti.Ama hayatı dosya numaralarına, ifade tutanaklarına ve bekleyişlere dönüşmüştü.Sesini duyurmak için her yolu denedi.Sosyal medyada yazdı.Haber programlarına çıktı.Yetkililere başvurdu.Defalarca dilekçe verdi.Ama her seferinde içinde aynı soru kaldı:“Beni gerçekten gören var mı?”Elif elinin boş olmadığını söylüyordu.İfadeleri vardı.Belgeleri vardı.Yaşadığı olayların izleri vardı.Ama yine de her gün yeni bir korkuyla uyanıyordu.Adının ve fotoğraflarının kullanıldığı hesaplar, özel bilgilerinin yayılması, farklı numaralardan gelen aramalar…Annesinin mezarının zarar görmesi ise hayatındaki en ağır yaraydı.Bir annenin mezarı, bir evladın sığındığı son yerdi.Ama Elif artık o yerde bile huzur bulamıyordu.Geceleri korkuyla bekliyor, tekrar bir şey olacak endişesiyle yaşıyordu.Ev değiştirdi.Numaralarını değiştirdi.Çalışmaya devam etmeye çalıştı.Ev temizliğine gitti, fabrikada çalıştı, el emeğiyle üretip satmaya çalıştı.Çünkü hayata tutunmak istiyordu.Ama her yeni tehdit, her yeni paylaşım onu biraz daha yoruyordu.Elif’in isyanı bir intikam isteği değildi.Tek cümlesi vardı:“Ben ölmek değil, yaşamak istiyorum.”“Beni öldükten sonra değil, yaşarken duyun.”Çünkü bazen bir insanın en büyük mücadelesi, kendini kanıtlamak değil, sadece hayatta kalabilmektir.Ve Elif hâlâ aynı umudu taşıyordu:Bir gün gerçek ortaya çıkacak.Bir gün biri gerçekten dinleyecek.Bir gün bu karanlık bitecek.