Adaletin sessizliği

“Sahte Hesabın Gölgesinde”Elif artık sadece kendisi için değil, ailesi için de korkuyordu.Eski erkek arkadaşından geldiğini düşündüğü sahte hesaplar, gün geçtikçe hayatının her yerine dokunuyordu.Ailesinin fotoğrafları alınıyor, tehdit mesajları gönderiliyor, insanlar birbirine düşürülüyordu.Ama en zor kısmı şuydu:Elif bunu yapan kişinin kim olduğunu bildiğini düşünse de bunu kanıtlamakta zorlanıyordu.Defalarca karakola gitti.İfadeler verdi.Yaşadıklarını anlattı.Ama her gün yeni bir tehdit korkusuyla yaşamaya devam etti.Tek başına yaşıyordu.Kendini güvende hissetmiyordu.Sahte hesaplardan gelen mesajlar sadece onu değil, ailesini de yaralıyordu.İnsanların gözünde kötü gösterilmeye çalışıldığını, hakkında ağır ithamlar yayıldığını söylüyordu.Elif’in en büyük korkusu ise bu olayların daha büyük bir çatışmaya dönüşmesiydi.Çünkü artık mesele sadece sosyal medya değildi.Ailesinin huzuru, kendi güvenliği ve hayatı etkileniyordu.Ekonomik olarak zor durumdaydı.Avukat tutacak gücü yoktu.Kendi emeğiyle ayakta durmaya çalışıyordu.Ev temizliğine gidiyor, el işi yapıyor, hayatını sürdürmeye çalışıyordu.Ama yaşadığı korku her gün biraz daha büyüyordu.Bir gün aynaya baktığında kendi kendine şunu sordu:“Bir insan sesini duyurmak için daha ne kadar kapı çalmalı?”Elif’in istediği intikam değildi.Tek istediği, sahte hesapların araştırılması ve gerçeğin ortaya çıkmasıydı.Çünkü bazen bir insanın en büyük savaşı, birini yenmek değil…Kendi hayatını yeniden geri kazanmaktır.Ve Elif’in tek dileği vardı:“Biri beni duysun.”“Biri bu karanlığın nereden geldiğini bulsun.”