Adaletin sessizliği

“Sessiz Çığlık”Elif’in hayatı bir gün ansızın değişti.Eski erkek arkadaşından geldiğini düşündüğü tehditler ve sahte hesaplar, zamanla hayatının her alanına yayıldı.Farklı hesaplardan mesajlar geliyor, hakkında ağır sözler söyleniyor, çevresindeki insanlara ulaşılmaya çalışılıyordu.Aile bilgileriyle, fotoğraflarla ve özel hayatıyla tehdit edildiğini söylüyordu.Ama en zor olan şuydu:Elif kendini anlatmaya çalıştıkça daha yalnız hissediyordu.Karakola gitti.Şikâyetlerde bulundu.İfadeler verdi.Ancak sahte hesaplar konusunda müdahale edilemediği söylendiğini, bazı kişilerin de korktuğu için şikâyetçi olmadığını anlattı.Elif için mesele artık sadece sosyal medya değildi.Annesini kaybetmişti.Babası hayatında yoktu.En hassas yerlerinden vurulduğunu hissediyordu.Annesinin mezarıyla ilgili tehditler duyduğunu söylüyor, bu yüzden geceleri bile huzur bulamıyordu.Uzaklaştırma kararları olmasına rağmen kendini hâlâ güvende hissetmiyordu.Sokakta yürürken insanların kendisine bakışlarından korkuyordu.Hakkında yapılan iftiraların hayatını etkilediğini söylüyordu.Bir insanın adı, onuru ve güvenliği onun için her şeydi.Elif’in tek isteği vardı:Birinin onu gerçekten dinlemesi.Birinin bu karanlığın nereden geldiğini araştırması.Çünkü o artık savaşmak istemiyordu.Sadece yaşamak istiyordu.Ve sessizce şu cümleyi tekrarlıyordu:“Biri beni duysun.”“Biri artık bu çığlığı görsün.”