“Sessiz Gecenin Kıyısı”
Gece, odanın duvarlarına ağır bir sessizlik gibi çökmüştü. Dışarıdan gelen sesler bile uzak bir dünyaya ait gibiydi. İçinde biriken her şey, artık taşınamayacak kadar ağırdı.
Bir an, insanın kendi içinden kaçmak istemesi gibi… düşünceler birbirine karıştı, kelimeler sustu. Zaman bulanıklaştı. Sonra bir sabahın ortasında değil, gecenin tam kalbinde, yardım elleri yetişti. Bir ses, bir temas, bir “buradasın” hissi…
Hastane ışıkları soğuktu ama orada bir gerçek vardı: yaşamak hâlâ devam ediyordu.
Ama dünya iyileşmiyordu. Telefon susmuyordu. Zihin durmuyordu. Sanki görünmeyen bir gürültü, içinden hiç çıkmıyordu.
Ve yine de, bir şey vardı… En kırık yerinde bile tamamen bitmemiş bir şey. Sadece dinlenmek isteyen, anlaşılmak isteyen bir taraf.
O gece, kimse büyük sözler söylemedi. Sadece zaman geçti. Ve insan, bazen sadece zamanın geçmesiyle bile hayatta kalır.
Bölüm Yorumları