Adaletin sessizliği

“Sessiz Gecenin Kıyısı – Kapının Önü”Elif, o günü hayatının hiçbir yerinden silemedi.Silmek istemediği için değil… silinmediği için.Akşam üstüydü.Ev normaldi, sokak normaldi, dünya her zamanki gibi sıradan görünüyordu.Ama bazı sıradanlıkların içinde bile bir şeylerin yanlış olduğu hissedilirdi.Elif o hissi daha kapı çalmadan önce hissetmişti.Telefonuna bakmamıştı bile.Çünkü o gün gelen sessizlik bile farklıydı.Sessizlik bile gergindi.Ve sonra… oldu.Kapının önünde bir gölge.Ne tam bir ses vardı ne de tam bir hareket.Ama orada bir varlık hissi vardı.Elif’in içi anında sıkıştı.Kalbi hızlandı.Ama bu kez farklı bir şey oldu.Kaçmadı.Dondu ama kaçmadı.Bir an, geçmiş bütün olaylar zihninden geçti.Sahte hesaplar… mesajlar… geceler… hastane… korku…Hepsi bir saniyede üst üste bindi.Ama o anın içinde yeni bir şey de vardı:“Ben artık aynı yerde değilim.”Kapıya doğru bir adım attı.Sonra bir adım daha.Ellerinin titremesi durmadı ama geri çekilmedi.Ve kapının arkasından gelen sessizliği dinledi.O an Elif şunu fark etti:Korku hâlâ vardı.Ama artık tek başına değildi.Onun yanında bir şey daha vardı:Farkındalık.Telefonunu eline aldı.Sadece bir mesaj yazdı.

Kısa.Net.Ve geri çekilmedi.Kapının önündeki varlık uzun sürmedi.Ama Elif’in içinde bıraktığı şey uzun sürdü.Çünkü bu kez olay “başına gelen” bir şey olmaktan çıkmıştı.“Karşısında durduğu” bir şey olmuştu.O gece Elif uzun süre uyuyamadı.Ama bu uykusuzluk eski gibi değildi.Eski uykusuzluk korkudan geliyordu.Bu ise… uyanıklıktan.Ve ilk kez şunu düşündü:“Ben artık sadece hedef değilim.