Adaletin sessizliği

“Sessiz Gecenin Kıyısı – Dosya Gölgesi”Elif o günün sabahında içindeki huzursuzluğu tarif edemiyordu.Sanki bir şey olacakmış gibi değil… zaten olmuş gibi bir ağırlık vardı üzerinde.Önce canlı yayın başladı.Cümleler üst üste geliyordu.

İsimler, imalar, yarım tehditler…Sonra yakın mesafedeki kafeye gittiğini gördü.Ekranda her şey gerçek zamanlıydı; kaçış yoktu, görmezden gelmek de.Ardından Elif’in evinin önü…Dört–beş tur atıldığı görüntüler…Sanki sınır çiziliyor gibi.Elif o an sadece bir şeyi düşündü:“Bu artık tesadüf değil.”Delilleri kendi topladı.Ekran görüntüleri, videolar, saatler, konumlar…Hepsi bir dosyada birleşti.Ama dosya büyüdükçe, ciddiyetin artacağını sandı.Yanıldı.Polise durumu anlattı.“Mezarlığa gidecek, canlı yayında konuşuyor,” dedi.Ama o cümle başka bir yere gitti.Onu dinleyen kulaklar başka bir şeye yöneldi.İfade alınması gerekiyordu.Elif anlatırken zihni ikiye bölünmüştü.Bir tarafı anlatıyordu.Diğer tarafı annesinin mezarını düşünüyordu.Ve o düşünce ağır bastı.İfadeden çıktı.Daha polis işlemi bitmeden mezarlığa gitti.Nefesi düzensizdi, adımları hızlıydı.Korku artık hukuki değil, insaniydi.Mezarlığa vardığında gördüğü şey onu susturdu.Endişesi gerçekti.Ama bu kez yanında yalnız değildi:kameralar, kayıtlar, deliller…Her şey oradaydı.Sonra eski ev…Kapının önü…Bir fotoğraf…Bir başka iz…Hepsi aynı hikâyenin parçalarıydı.Ama en ağır an, uzaklaştırma kararının ihlal edildiğinin anlaşılmasıydı.Kağıt vardı.Karar vardı.Ama gerçek, o kâğıttan daha hızlı hareket etmişti.Elif o gece şunu anladı:“Koruma sadece bir belge değil, bir sistemdi.