Adaletin sessizliği

“Sessiz Gecenin Kıyısı – Elif’in Son Savaşı”Elif bir sabah uyandığında, telefon ekranı yine aynıydı.Yabancı hesaplar… tanıdık olmayan isimler… aynı sesin farklı maskeleri…Ama artık en ağır şey mesajlar değildi.En ağır şey, kimsenin tam olarak “görememesi” hissiydi.Elif düşündü:“Ben bunu anlatıyorum… ama bazen dünya sanki duymuyor.”Yine de susturmadı kendini.Çünkü susmak, onun için artık bir seçenek değildi.Adına açılan dosyalar…Sahte hesaplar…Yanlış anlaşılmalar…Eksik kalan kayıtlar…Hepsi bir araya gelip hayatını bir labirente çevirmişti.Ve Elif o labirentin ortasında tek bir şey istiyordu:Gerçeğin ortaya çıkması.Bazen en zor an, haklıyken yalnız kalmaktı.Elif bunu defalarca yaşamıştı.“Nasıl anlatırsam anlarlar?” diye düşünmeyi bırakmıştı artık.Şimdi sadece şunu diyordu:“Ben yaşadım.”Geceleri zor geçiyordu.Düşünceler susmuyordu.Ama her gece aynı şeyi tekrar ediyordu:“Bu benim sonum değil.”Bir gün kendi kendine şunu söyledi:“Benim 23 yılım geri gelmeyecek… ama kalan hayatım elimden alınmayacak.”Bu cümle, bir umut değil… bir karardı.Elif artık kurtulmayı bir an gibi değil, bir süreç gibi görüyordu.Adım adım.Evrak evrak.Gün gün.Ve en önemlisi: yalnız değil.Çünkü artık hikâye sadece acıdan ibaret değildi.Bir mücadeleydi.Bir kayıt altına alma çabasıydı.Bir “ben buradaydım” deme biçimiydi.Ve Elif, en sonunda şunu anladı:Gerçek, en çok susturulmaya çalışıldığında büyürdü.O yüzden Elif susturulmadı.Yavaş, yorularak, bazen ağlayarak ama hep devam ederek…Kendi sesini hayatta tuttu.Ve hikâyenin sonunda Elif bir şey söylemedi.Sadece yaşadı.Çünkü bazen en güçlü cümle:“Ben hâlâ buradayım.” olur.