Adaletin Gölgesinde
Elindeki dosyalar artık sadece kâğıt değildi. Her biri bir gecenin uykusuzluğu, bir annenin mezarı başında dökülen gözyaşı, bir insanın “beni duyun” diye attığı sessiz çığlıktı.
Yıllarca kapı kapı dolaştı. Bildiklerini anlattı, delillerini sundu, yaşadıklarını yazdı. Her başvuru yaptığında içinde küçük bir umut vardı:
“Bu sefer biri görecek.”
Ama bazı sabahlar gelen cevaplar aynıydı.
Takipsizlik.
O iki kelime, onun için sadece hukuki bir karar değildi. Sanki yaşadığı her şeyin üstüne kapanan ağır bir kapı gibiydi.
Bir gün aynaya baktı. Yorgun gözleri ona şunu soruyordu:
“Ben bunca şeyi yaşadım da neden hâlâ kendimi anlatmak zorundayım?”
Haklı olduğunu düşündüğü yerde suçlanan taraf olmak, en ağır yüklerden biriydi. Kendi acısını anlatırken bir de kendini savunmak zorunda kalmıştı.
Bazı dosyalarda cevap bulamadı. Bazı sorular havada kaldı. Ama onun içinde kalan tek şey öfke değildi; annesinin hatırası, verdiği mücadele ve “bir gün gerçekler anlaşılır” inancıydı.
Çünkü bazen adalet yolunda en zor savaş, sadece karşındakiyle değil; duyulmama hissiyle verilen savaştı.
Ve o kadın, bütün yorgunluğuna rağmen dosyaları kapatmadı.
Çünkü onun için mesele sadece bir karar değildi.
Mesele, yıllardır içinde taşıdığı şu cümleydi:
“Ben yaşadıklarımı unutmadım.”
Bölüm Yorumları