Adaletin sessizliği

Elif’in Tek Başına İz SürmesiElif artık beklemiyordu.Beklemek, başkalarının hareket etmesini izlemekti.O ise ilk kez kendi yolunu çizmeye başlamıştı.Elinde resmi bir güç yoktu.Ama elinde bir şey vardı: unutmayan bir hafıza.İlk adımını internetten attı.Sahte hesabın adını netleştirmeye çalıştı.Ekran görüntülerini büyüttü, harfleri tek tek inceledi.Ama isim yoktu.Sadece iz vardı.Ve bazen iz, isimden daha tehlikeliydi.Gece boyunca sosyal medya platformlarında dolaştı.Yorumlar, paylaşımlar, benzer ifadeler…“Mezarı kırılmış…” cümlesini yazan bir el arıyordu.Ama o cümle tek bir yere ait gibi değildi.Sanki bir ağızdan değil, bir gölgeden çıkmıştı.Elif bilgisayarın başında sabahladı.Gözleri yorgundu ama dikkati keskinleşmişti.Bir noktada durdu.Bir hesap dikkatini çekti.Doğrudan aynı mesaj değil…Ama aynı soğuklukta yazılmış cümleler.Profilde fotoğraf yoktu.Gerçek isim yoktu.Sadece boşluk vardı.Elif o boşluğa uzun süre baktı.Ve kendi kendine dedi ki:“Boş olan şeyler tesadüf olmaz.”Ertesi gün mezarlığa gitti.Ama bu kez ağlamak için değil.Bakmak için.Taşlara tek tek baktı.Çevreyi inceledi.Giriş-çıkış noktalarını düşündü.Rüzgârın yönünü bile fark etmeye çalıştı.Çünkü artık her detay bir ihtimaldi.Bir görevliyle konuştu.“Sadece o gün mü oldu?” diye sordu Elif.Görevli omuz silkti.“Biz bir şey görmedik.”Bu cümle Elif’in içinde yankılandı.“Görmemek,” diye düşündü Elif.“En büyük eksiklik olabilir.”Mezarlıktan çıkınca yürüyerek çevre sokaklara gitti.Kameraların yönüne baktı.Direkleri saydı.Kör noktaları düşündü.Bir plan yapar gibi değil…Bir gerçeği çözmeye çalışır gibi.Sonra durdu.Bir noktada.Sanki içinden bir ses “buraya bak” demişti.Yakındaki küçük dükkânlara girdi.O günle ilgili bir şey hatırlayan var mı diye sordu.Bazıları “duymadım” dedi.Bazıları “hatırlamıyorum.”Ama bir kişi duraksadı.“Bir şey vardı…” dedi adam.Elif’in kalbi ilk kez o gün daha hızlı attı.“Ne gördünüz?” dedi.Adam düşündü.“Birileri geçti gibi… ama emin değilim.”Elif hiçbir şeyi küçümsemedi.Çünkü artık biliyordu:Küçük cümleler, büyük boşlukları doldurabilirdi.Eve döndüğünde notlarını masaya yaydı.Harita gibi.Saatler, yerler, ihtimaller…Bir çizgi çizdi.Mesaj saati → Mezarlık → şikâyet → geri dönüşSonra durdu.Bir şey eksikti.Ama ne olduğunu bilmiyordu.O gece ilk kez yalnızlık hissetmedi.Çünkü artık yalnız değildi.Yanında soru vardı.Şüphe vardı.Ve yön vardı.Kendi kendine fısıldadı:“Eğer biri iz bırakmak istemediyse… ben yine de o izi göreceğim.”Ve o an Elif’in hikâyesi değişti.Artık sadece bir kaybın hikâyesi değildi.Bir arayışın hikâyesiydi.