Kırık Taşların Ardındaki Çığlık
Bir Çocuğun Adalet Arayışı
On üç yaşındaydım.
Bir gün okuldayken hayatımın yönünü değiştirecek o telefon geldi.
“Çabuk gelmen lazım.”
Ne olduğunu anlayamadan hastaneye koştum. Annemi ambulansla acile kaldırmışlardı. Bana sadece “bağırsak dolaşması olabilir” dediler. Sonra Ankara’ya sevk kararı çıktı.
Ama ben daha bir çocuktum. Yaşım ambulansa binmeye uygun değildi. Kimse bana ne yapacağımı anlatmadı. Ben de tek başıma bir taksiye binip bilmediğim bir yola çıktım.
Korkuyordum.
Ama annem oradaydı.
Hastaneye vardığımda annemi ameliyata alacaklarını söylediler. Doktorlardan ne olduğunu öğrenmeye çalıştım.
“Annemin neyi var?” diye sordum.
“Bağırsak dolaşması.”
dediler.
Ben ise annemin sadece mide bulantısı için geldiğini, başka bir şeyi olmadığını söyledim.
O anda bir doktorun sert bakışlarını hatırlıyorum. Ses tonu hâlâ kulağımda.
“Sen daha iyi biliyorsan git, annenin bütün sonuçlarını getir.”
Ama ben on üç yaşındaydım.
Eve nasıl gideceğimi bile bilmiyordum. Yolu bilmiyordum. Tek başımaydım.
Saatler geçti.
Annem kırmızı alana alındı. Ben kapının önünde bekledim. Küçücük bir çocuk olarak, koskoca hastanenin koridorlarında annem için bir cevap arıyordum.
Sonra üç doktor yanıma geldi.
“İmza atman gerekiyor.”
dediler.
Annem ameliyata girecekti.
O an kimse bana çocuk olduğumu sormadı. Kimse “Bu yük sana ağır gelir mi?” demedi.
Kalem elimde titredi.
Ve imzayı attım.
Gece saat 00.33’te annemi ameliyata aldılar.
Sabaha karşı 04.47’de servise çıkardılar.
Ama sonra öğrendiğim şey içimi parçaladı.
Bölüm Yorumları