Kırık Taşların Ardındaki Çığlık
Anneannemin Son Gecesi
Annem öldükten sonra hayatımızda kalan tek sığınak anneannemdi.
O da yaşlıydı, hastaydı ama kalbi kocamandı. Bize öyle bir sahip çıktı ki, çocukluğumun en zor günlerinde bir anne gibi yanımızda durdu.
Annemin ölümünden sonra anneannemin gözlerindeki acıyı görüyordum. Bize bakıp sürekli aynı şeyi söylerdi:
“Kadersiz yavrularım…”
Sonra kimse görmeden ağlardı.
Annemin kırkı yaklaşmıştı. Anneannemle her zamanki gibi camın önündeki kanepemizde oturduk. Önümüzde çaylarımız vardı. Çaylarımızı karıştırırken sessizce konuştuk.
O an sanki içimde bir şeylerin sonsuza kadar kalacağını bilmiyordum.
Anneannem bana baktı ve şöyle dedi:
“Kızımın kırkını vereyim de… ölsem de gam yemem.”
Bu söz içime işledi.
Annemin kırkını verdik.
Akşam oldu.
Ama o gece gözlerime uyku girmedi. Bir arkadaşımla telefonda konuştum. Onun da annesi yoktu. Ona yaşadıklarımı anlattım.
“Annem öldü… ama anneannem bize sahip çıkıyor.”
dedim.
Sabaha kadar uyumadım.
Sabah olduğunda anneannem maaşını çekmeye gidecekti.
“Anneanne, ben de geleyim seninle.”
dedim.
Ama o bana baktı.
“Okula gitmen lazım kızım. Çok devamsızlığın oldu.”
dedi.
Ben de okul formamı giymeye başladım.
O sırada servis gelmişti.
Anneannem balkona çıktı. Her zamanki gibi bana el salladı.
Ben de servise bindim.
Ama içimde garip bir his vardı.
Sanki görünmeyen bir şey beni geri çekiyordu.
Bölüm Yorumları