Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Eylül başladığında Özgül artık adliye koridorlarını ezberlemişti.
Dosya numaraları, tarihler, dilekçeler, takipsizlik kararları… Bir insanın hayatına sığmayacak kadar çok şey, birkaç klasörün içine sıkışmıştı. Ama o klasörlerin hiçbirinde geceleri uyuyamadığı saatler, korkuyla telefona baktığı anlar ve “Bundan sonra ne olacak?” sorusunun ağırlığı yazmıyordu.
Bir yandan yıllardır peşini bırakmayan sahte hesapların izini sürmeye çalışıyor, bir yandan hakkında açılan davalarda kendisini anlatmaya uğraşıyordu. 59 dosyanın ağırlığı hâlâ omuzlarındaydı. Ona göre aynı olayların parçaları farklı dosyalara bölünmüş, fakat hiçbir yerde bütün resme birlikte bakılmamıştı.
Sonra başka bir dosya karşısına çıktı.
Bu kez suçlanan kişi kendisiydi.
Bir mesaj üzerinden tehdit suçlamasıyla karşı karşıyaydı. Oysa Özgül'ün anlatmak istediği bambaşkaydı: Mesaj, takipsizlik kararlarının yarattığı öfkeyle yazılmıştı. Asıl konuşmanın muhatabı da iddianamede anlatıldığı gibi doğrudan suçlanan kişi değildi; başka bir mağdurun abisiyle, çözüm bulmak amacıyla yapılan bir konuşmanın içindeydi.
Ama en önemli ayrıntı kayıtlara doğru şekilde girmemişti.
Poliste verdiği ifade sırasında yaşanan konuşmanın ses kaydının alınmadığını düşünüyordu. Söylediklerinin tamamının kayda geçmediğini, olayın bağlamının eksik kaldığını hissediyordu.
Ve Özgül yine aynı yerde buldu kendisini:
Kendisini anlatmaya çalışırken, anlatamadığı şeylerle yargılanıyordu.
Bir tarafta annesinin mezarının zarar görmesiyle başlayan ve yıllardır cevapsız kalan sorular vardı. Diğer tarafta sahte hesaplar, sosyal medya görüntüleri, telefon kayıtları ve hakkında verilen takipsizlik kararları…
Her yeni dosya, eskisinin kapısını açıyordu.
Eylül boyunca Özgül bazen bir mahkeme belgesinin karşısında saatlerce kaldı. Bir cümleyi defalarca okudu. “Burada beni gerçekten anlatan ne var?” diye düşündü.
Bazen telefonu eline aldı, sonra bıraktı.
Bazen yazmaya başladı, sildi.
Çünkü artık yalnızca hukukla mücadele etmiyordu.
Kendi hikâyesinin başkaları tarafından eksik anlatılmasına karşı da mücadele ediyordu.
Ayın sonlarına doğru elinde yine dosyalar vardı. İddianame, savunma, istinaf süreci, eski başvurular…
Bir yanda kendisine yöneltilen suçlamalar, diğer yanda yıllardır bulunmasını istediği cevaplar.
Ve Özgül ilk kez şunu fark etti:
Belki de bütün bu yaşadıklarını anlatmanın tek yolu yeni bir dilekçe değildi.
Belki bir roman gerekiyordu.
Çünkü mahkeme dosyaları yalnızca olayları anlatıyordu.
Roman ise o olayların arasında kalan insanı anlatabilirdi.
Ve o insan, bir aydır yeniden aynı şeyi yapıyordu:
Kırılan parçaları tek tek topluyor, tarihlerini yazıyor ve kaybolmasınlar diye bir hikâyeye dönüştürüyordu.
Hikâyenin adı henüz kesin değildi.
Ama ilk cümlesi belliydi:
“Bazı insanlar adalet ararken dosyaların içine girer; bazıları ise dosyalardan çıkıp kendi hikâyesini yazmak zorunda kalır.”
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları