Aynadaki çocuk

Tavan arasını dolduran siyah duman ağır ağır aynanın çatlaklarından dışarı sızıyordu.

Mert korkuyla birkaç adım geri çekildi.

Aynanın içindeki parlak gözler ona bakıyordu. Hiç kırpmadan.

Hiç hareket etmeden.

Sonra dumanın içinden bir ses yükseldi.

Derin ve boğuk bir ses.

“Yıllardır bekliyorum…”

Mert’in boğazı düğümlendi.

Elindeki günlüğü sıkıca tuttu.

— Sen nesin?

Karanlık varlık cevap verdi.

“Ben unutulanım.”

Bir anda aynanın içindeki görüntü değişti.

Mert, Emir’i gördü. Ama bu kez küçük çocuk aynanın içinde yalnız değildi.

Etrafında onlarca siluet vardı.

Soluk yüzlü insanlar.

Çocuklar, Yetişkinler.

Hepsi sessizce karanlığın içinde duruyordu. Mert dehşet içinde baktı.

— Bunlar kim?

Emir’in gözleri doldu.

— Kaybolanlar…

Mert’in kanı dondu. Yıllar boyunca kaybolan herkes aynanın içinde hapsolmuştu.

Tam o sırada Emir tekrar konuştu.

— Günlüğün son sayfasını oku.

Mert hızla günlüğü açtı.

Son sayfada daha önce fark etmediği satırlar vardı.

Mürekkep neredeyse silinmişti.

Eğer bunu okuyorsan, gölge seni kandırmaya çalışacaktır.

Bana benzeyebilir, Sesimi taklit edebilir.

Ama gerçek Emir aynanın içindedir.