Aynadaki çocuk

Mert, koridorun ortasında donup kaldı.

Merdivenlerin başında duran dört çocuk ona bakıyordu.

Emir, Murat, Can, Selim.

Fotoğraftaki dört çocuk. Hepsi oradaydı.

Ama hiçbiri canlı görünmüyordu.

Yüzleri solgundu. Gözleri ise derin bir korkuyla doluydu. Koridorun sonundaki büyük aynanın içindeki parlak gözler yavaşça açıldı. Ardından aynanın yüzeyindeki çatlaklar oluşmaya başladı.

Dört çocuk aynı anda ürperdi.

Emir öne çıktı.

— Dinle Mert.

— O şey ne?

Emir cevap vermeden aynaya baktı.

Yüzündeki korku her şeyi anlatıyordu.

Sonunda fısıldadı:

— Biz onu bulduk.

— Nerede?

— Bu okulda.

Yıllar önce, Mert sessizce dinledi.

Emir anlatmaya başladı. 

Otuz dokuz yıl önce okulun bodrumunda eski bir depo vardı.

Depoda büyük bir ayna bulunuyordu.

Merak edip aynayı açmışlardı. iki gün hiçbir şey olmamıştı. ikinci gün aynada farklı şeyler görmeye başlamışlardı.

Üçüncü gün ise aynanın içinden bir ses gelmişti. Ses dostça konuşuyordu.

Onlara sırlar anlatıyordu.

İstedikleri her şeyi bildiğini söylüyordu.

Ama aslında onları kandırıyordu.

— Sonra ne oldu?

Emir başını eğdi.

— Kapıyı açtık.

— Ve?

— İçeri girdik.