Aynadaki çocuk

Bodrumu kaplayan karanlığın içinde Mert nefesini bile duyamıyordu. Her yer sessizdi.

Sonra…

Bir çift göz açıldı, Ardından bir çift daha, Ve bir tane daha.

Sanki karanlığın içinde yüzlerce göz ona bakıyordu.

Mert geri çekildi.

Eli yere düştü ve sert bir şeye çarptı.

Bu, eski müdürün görüntüsünde gördüğü defterdi. Tozların arasında yıllardır saklı kalmıştı.

Mert defteri açtı.

İlk sayfalarda okulun kayıtları vardı.

Ancak son sayfalarda farklı notlar bulunuyordu.

“Ayna bir kapı değildir.

Bir hapishanedir.

Mert hızla okumaya devam etti.

“İçerideki varlığın adı yok.

O, korkularla beslenir.

Ne kadar çok insan ona bakarsa o kadar güçlenir.”

Bir sonraki satırda kırmızı mürekkeple yazılmış son bir not vardı:

“Kapıyı kapatmanın tek yolu içeriden mühürlemektir.”

Mert’in yüzü soldu.

Bu ne demekti?

Tam o anda Emir’in sesi duyuldu.

— Mert!

Karanlığın içinden dört çocuk ortaya çıktı.

Ama artık daha net görünüyorlardı.

Sanki güçlenmişlerdi.

Emir ona baktı.

— Müdür bizi kurtarmaya çalışmıştı.

— Peki neden başaramadı?

Emir gözlerini kapattı.

— Çünkü yalnızdı.