Aynadaki çocuk

Beyaz ışık bütün bodrumu kapladı.

Mert gözlerini kapatmak zorunda kaldı.

Yaratığın öfkeli çığlığı taş duvarlarda yankılanıyordu.

Sonra…

Bir sessizlik oldu.

Işık yavaş yavaş kaybolduğunda Mert gözlerini açtı.

Devasa ayna artık eski hâlinde değildi.

Yüzeyi tamamen çatlamıştı.

Çatlakların arasından altın renkli ışık sızıyordu.

Aynanın içinde Emir ve diğer çocuklar görünüyordu.

Ama artık korkmuş değillerdi.

Sanki özgürleşmiş gibiydiler.

Tam o sırada yaratık son kez ortaya çıktı.

Karanlıktan oluşan bedeni parçalanıyordu.

Yüzü sürekli değişiyordu.

Önce Emir’e dönüştü.

Sonra Mert’e.

Sonra tamamen karanlığa.

“Bu son değil…”

diye fısıldadı.

Ardından gövdesi yüzlerce siyah parçaya ayrıldı.

Parçalar havada dağıldı ve yok oldu.

Bodrumdaki sarsıntılar durdu.

Sessizlik çöktü.

Mert aynaya yaklaştı.

Emir gülümsedi.

Bu kez yüzünde korku yoktu.

— Başardık.

— Siz ne olacaksınız?

Emir arkasındaki üç çocuğa baktı.