Aynadaki çocuk

Mert o gece hiç uyuyamadı.

Telefon ekranında gördüğü mesaj aklından çıkmıyordu.

“Yalnız değillerdi.”

Emir ve diğer üç çocuk dışında biri daha mı vardı?

Sabah olur olmaz eski fotoğrafı tekrar çıkardı. Dört çocuğun bulunduğu fotoğrafı dikkatle incelemeye başladı.

Bir şey fark etti.

Fotoğrafın sağ köşesinde bulanık bir gölge vardı. Daha önce bunu ışık hatası sanmıştı. Ama şimdi farklı görünüyordu.

Sanki kadrajın dışında kalmış bir çocuk.

Mert fotoğrafı büyüttü.

Gölgenin içinde belli belirsiz bir yüz seçilebiliyordu. Beşinci bir çocuk.

Tam o sırada telefonu titreşti.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Mesajda sadece bir adres vardı.

Ve altında tek cümle:

“Onu burada unuttular.”

Adres, yıllar önce kapatılmış bir çocuk bakım evine aitti.

Mert’in içini kötü bir his kapladı.

O akşam bakım evine gitti.

Bina terk edilmişti.

Pencereleri tahtalarla kapatılmıştı.

Bahçedeki salıncaklar paslanmıştı.

Kapı açıktı.

Mert içeri girdi.

Koridorlar karanlıktı.

Duvarlarda eski çocuk resimleri asılıydı.

Tozlu zeminde yürürken ayak sesleri yankılanıyordu. Sonunda eski kayıt odasını buldu. Raflarda yüzlerce dosya vardı. Saatlerce aradıktan sonra sararmış bir klasör buldu.

Dosyanın kapağında şu yazıyordu:

Dosya No: 45

Adı: Kerem

Mert dosyayı açtı.