Aynadaki çocuk

Mert, duvardaki çatlağa kilitlenmişti.

Karanlığın içinden çıkan siyah eller yavaşça zemine tutundu. Sonra küçük bir siluet ortaya çıktı. Bu bir çocuktu.

Ama diğerlerine benzemiyordu. Vücudu gölgelerle kaplıydı. Yüzü seçilemiyordu.

Sadece iki soluk göz görünüyordu.

Kerem geri çekildi.

İlk kez gerçekten korkmuştu.

— Gitmeliyiz!

— Bu kim?

Kerem başını salladı.

— Bilmiyorum…

O anda odanın duvarları titremeye başladı.

Duvardaki yazı değişti.

Önce silindi. Sonra yeni kelimeler belirdi:

ONU HATIRLAMIYORLAR.

AMA O HERKESİ HATIRLIYOR.

Siyah çocuk başını kaldırdı. Ve ilk kez konuştu. 

“Beni neden bıraktınız?”

Ses üzgündü, Öfkeli değil, Yalnızdı.

Bir anda aynanın yüzeyi dalgalandı.

İçinde Emir, Murat, Can ve Selim belirdi.

Hepsi şaşkın görünüyordu.

Emir siyah çocuğu görünce dondu.

— Hayır…

— Onu tanıyor musun? diye sordu Mert.

Emir’in yüzü bembeyaz kesildi.

— İmkânsız…

— Kim bu?

Uzun bir sessizlik oldu.

Sonra Emir fısıldadı:

“Adı Arda.”