Aynadaki çocuk

Bakım evinin duvarları sarsılıyordu.

Kırılan aynanın parçaları yere düşerken devasa gölge odanın içini doldurmaya başladı. Sanki odadaki bütün ışık emiliyordu. 

Arda korkuyla geri çekildi.

Karanlık varlık gözlerini ondan ayırmıyordu.

“Seni yıllardır arıyorum…”

— Benden ne istiyorsun?

Varlık yavaşça gülümsedi.

“Sen kapıyı açan ilk çocuktun.”

Oda sessizliğe gömüldü.

Emir’in yüzü bembeyaz oldu.

Kerem korkuyla başını kaldırdı.

Mert şaşkınlıkla Arda’ya baktı.

— Bu doğru mu?

Arda cevap vermedi.

Gözlerini yere indirdi.

Sonunda fısıldadı:

— Evet.

Arda anlatmaya başladı.

Yıllar önce bakım evinin altında küçük bir aynalı oda bulmuştu. Merak edip aynaya dokunmuştu. ilk başta hiçbir şey olmamıştı.Ama bir kaç gün sonra aynalarda farklı görüntüler görmeye başlamıştı. Sonra o ses ortaya çıkmıştı.

Dost gibi konuşan o ses…

Arda istemeden ilk geçidi açmıştı.

Karanlık varlık dünyaya o gün ulaşmıştı.

Ama tamamen çıkamamıştı.

Bu yüzden yıllarca başka aynalar aramıştı.

Başka kapılar, Başka çocuklar.

Ve sonunda Emir ile diğerlerini bulmuştu.

Varlık kahkaha attı.

“Hepsi senin yüzünden başladı.”

Arda’nın gözleri doldu.

— Biliyorum.