87

“Cehennemde görüşmek üzere, insan evladı.”

Kalbimde doğan insani bir pişmanlıkla duraksadım. Bakışlarımı, toprak zeminin üzerinde öylece cansız bir ceset gibi yatan kıza dikmiştim. Henüz genç bir insandı ve zihnine o ölümcül vesveseleri fısıldayan bendim. Başarmıştım; onu yok oluşa, kendi sonuna getirmeye ikna etmiştim. Fakat şu an kalbimi kavuran hisler bir şeytana kıyasla fazla insani, fazla ağırdı. Kalbimin tam ortasında, o karanlık varlığımla bir şeylerin titrediğini, sarsıldığını hissediyordum. Bu katlanılamaz hislerle kendimi hızla uçurumun boşluğuna bıraktım; saniyeler içinde kayalıkların dibine, o sert dalgaların gerçekliğine inmiştim. Kalbimi böylesine titreden, beni içeriden fetheden o his, gözlerimden akan yaşlara dönüştü. Hem de hıçkırıklarla dolu yaşlara.

Azazil’in huzuruna çıkacağımız vakit yaklaştığında gözyaşlarımı saklamıştım. “Efendimiz,” dedim sıra bana geldiğinde. “Ben bugün genç bir kıza intihar ettirdim.” 

“Sen ne kadar harikasın,” diye övdü beni Azazil. “Seninle gurur duyuyorum.”

Akşam olmuştu: Azazil, rütbe atlayan bir şeytana karanlık başarı tacı takmak için bütün soyu huzuruna çağırmış, deniz üzerindeki tahtına yerleşmişti.