87

Bana o karanlık başarı tacını kazandıran, hayatını kendi elleriyle sona erdirmesine neden olduğum genç kızın cenazesindeydim.

Buraya ayaklarımın beni neden getirdiğini, o kalabalığı uzaktan neden izlediğimi ben bile bilmiyordum; sadece içimden bir his, burada olmam gerektiğini hissettiriyordu. Ancak onlarayeterince yaklaşamıyordum. Aramızda görünmez, aşılmaz bir duvar vardı. Hep bir ağızdan dualar, Kur’an-ı Kerim’den sureler okuyorlardı. Onları uzaktan, bir yabancı gibi izlemek ise içimde adını koyamadığım, tarifsiz ve tekinsiz bir hisle kaplıyordu. 

O genç kızın ömrünü bir uçurum kenarında sona erdirmesine neden olduğum için pişman mıydım?

Belki de.

Ama neden? 

Ben bir şeytan değil miydim? Varoluş amacım kötülük işlemek ise şimdi nasıl olur da kalbimin böylesine insani bir pişmanlığın içinde kıvranıyor oluşunu hissedebilirdim? 

Cenaze bitmişti; genç kızı toprağın altına gömdüler, sonra da gitmişlerdi. Fakat ben o kızın mezarından bir adım geriye uzaklaşamamıştım, hatta kötülük yapmak için vaktim epey daralmışken. Kimse kalmamıştı mezarlıkta, sadece o genç kızın mezarının on üç yanındaki bir mezarın başında yetişkin bir adam vardı. Usulca o yetişkin adamın yanına yaklaşarak, “Mezar taşını kıralım,” diye vesvese verdim. “Eskimiş zaten.”