87

“Sen benim zürriyetimdensin,” demişti Azazil. “Sen şeytanların zaruriyetindensin.”

Birkaç gün önce açmıştım gözlerimi dünya boyutundaki gayb alemine ve Azazil’in bana dediği bu altı kelime, yalnızca bunlardan ibaret olmuştu. Madem onun zürriyeti ve zaruriyetindendim, neden bir çocukluğum yoktu? 

Şeytanlar da insanlar gibi evlenir, birliktelik yaşar ve bu birliktelikten bir çocukları olurdu. Peki ben şeytan da olsam, benim neden çocukluk anılarım yoktu? 

Şeytanlar da çocuk olmaz mıydı? 

“Daha önce hiçbir şeytanı bu kadar kederli görmemiştim.”

Koyu kırmızı gözlerimi Mülhim’e çevirdim; dalgalanan altın sarısı ışığı gözümü aldı ama yakmadı. Kanatları ikişerdi ve devasa bir boyuta sahipti. Evet, o bir melekti. “Neden benimle konuşuyorsun?” diye tersledim onu. “Beni yalnız bırak.” 

Mülhim, önce, “Neden?” diye sordu sakin bir sesle, sonrasında ona cevap vermemem üzerine sözlerine devam etti. “Bir şeytan kederlenmez, vesvese verir, plan yapar, itaat etmeyenlere öfkelenir. Fakat ben sende onu göremiyorum. Sanki insan evladına has o ağır keder var sende. Söylesene bana karanlığın içinden beslenen şeytan, kötülük yapmak seni neden seni bu kadar kederlendiriyor?”