87

Koyu kırmızı gözlerimin tek odağı yeşil gözlerdi.

Sanki ağaç dalları durgun bir ırmağın yüzeyinde yansıyordu, güneşin ışıltılarında dinleniyordu. Gözlerine bakarken düşünebildiğim tek şey bundan ibaretti. Usulca daha çok yaklaştım gözlerine, tuhaf bir şey varmışcasına bakıyordum ama önemi yoktu. Beni göremezdi. 

“Bu gözlerle hiç bir kızı kandırdın mı?” diye sordum merakla. “Arkadaşın yazmıştı, dönüş yapsana. Belki akşam bir yerlere gider, bir şeyler içer ve belki bir kızı da kandırırız. Canımız da çok sıkılıyor, biliyorsun. Hadi yazalım.” 

Nihat, canı sıkılmış bir şekilde iç geçirerek telefonuna uzandı ve dakikalar önce arkadaşından gelen mesaja dönüş yaptı. 

Zeliha Demir: Merhaba Nihat, nasılsın?

Nihat Korduman: Merhaba Zeliha, iyiyim sen nasılsın?

Zeliha Demir: Ben de iyiyim, teşekkür ederim. Eğer akşam müsaitsen bir yerlerde bir şeyler içebiliriz. Üniversiteden arkadaşlarla buluşacağız, senin de gelmeni istiyoruz. 

“Gidelim!” diye çığlık attım aniden, bu fikir beni çok heyecanlandırmıştı. “İçeriz içeriz, hadi ona da söyle. Gidelim.”