Karanlık İstanbul

İstanbul geceleri hiçbir zaman gerçekten sessiz olmazdı. İnsanlar bunu fark etmese de karanlığın içinde başka sesler vardı. Fısıltılar… ayak sesleri… ve avlanan yaratıklar. Mira bunların hiçbirini bilmiyordu. Yağmur ince ince yağarken okul çantasını omzuna çekip yurdun demir kapısından çıktı. Sabah yine geç kalmıştı. Yurttaki görevli kadın biraz daha geç kalırsa akşam çıkış iznini iptal edeceğini söylemişti ama Mira’nın aklı başka yerdeydi. Çünkü son günlerde garip şeyler oluyordu. İnsanların kalp atışlarını duyuyordu. Hem de çok net. Otobüste… sınıfta… sokakta yürürken bile. İlk başta bunu stres sandı. Sonra gece aynaya baktığında gözlerinin bir saniyeliğine kırmızı parladığını gördü. O an korkmuştu. Ama kimseye anlatmadı. Çünkü yurtta büyüyen bir kızın “Gözlerim parlıyor.” demesi delilik gibi görünürdü. Mira kulaklığını takıp boş sokakta yürümeye devam etti. Yağmur saçlarını ıslatıyordu. Sokak lambaları titrek şekilde yanıyordu. Tam köşeyi dönerken aniden durdu. Birinin onu izlediğin