GECENİN ESERİ

bartu'nun evine gelmiştik yol boyunca ne ben ne de Evren, yamanla tek bir kelime bile konuşmadıkBartu bağırarak "ne olduğunu artık anlatacak mısınız" dedi Yaman da hiçbir şey söylemeden bizi izliyordu Sessizlik odada hakim di en sonunda dayanamayarak olay anlattım Yaman sinirle ayağa kalktı Ve "sen bunu Nasıl bana anlatmazsın ne yaptığının farkında mısın" dedi Ve üzerime yürümeye başladı Evren Yaman'ı tuttuğu gibi duvara savurdu ve "kendine gel" diye bağırdı Bartu sinirle "Bırak onu" diye bağırdı ortam birden hiç olmayacağı kadar gerildi ve tartışma büyüdü en son dayanamayarak "yeter artık" diye bağırdım ve evrenin kolunu tuttuğum gibi dışarı çıkardı arabaya doğru ilerlerken evren kahkaha atıyordu arabaya bindik ama evrenin Susmaya niyeti yoktu aralıksız gülüyordu en son bağırdım ve "Ne gülüyorsun aptal Ben olmasaydım seni öldüreceklerdi" dedim Ekrem bana döndü Ve yanağımdan bir makas alarak "beni öldürecek bir kişi varsa o da sensin" dedi elimi hemen kapıya attım ve " arabayı durdur" dedim evren neye uğradığını şaşaırdı "Ne oldu Neden" diye bağırdı şaşkınlıkla Ben de sinirle "benle böyle konuşmaman gerektiğini sana defalarca kez söyledim Senin aslında senin yanına gelmem de bir suçtu" dedim o sora araba durmuştu hemen indim evren de aramadan geldi ve kolumdan tutup kendine çekti "Hazal saçmalıyorsun" dedi Ben de bağırarak "Saçmalamıyorum Evren" diye bağırdım Evren konuşmadı ama gözleri onun yerine konuşuyordu "Sana sadece bir şey soracağım" dedi kafamı olumlu anlamda salladım ve "söyle" dedim kibirli bir ses tonuyla Yine sustu Aslında Evren soracağı sorunun cevabından korkuyordu"Ben de böyle düşünmüştüm sen hep bunu yaptın ben hep sana geldim Sen hep sessizdin ben hep senin için uğraştım Sen hep beni ittin" dedim bağırarak ve evrenin konuşmasını beklemeden ilerledim arkamdan gelmedi konuşmadı da ,benim tanıdığım Evren bu değildi Evren benim çocukluğumdu evren benim küçüklüğümdü Ama o kişi bu değil mi Çok değişmişti onun hayatından çıktıktan sonra farklı biri olmuştu , korkuyordu, bakamıyordu suratıma Ama benim tanıdığım Evren bu değildiSAATLER SONRAhastaneye gelmiştim zehra yoğun bakımda yatıyordu çok kan kaybedmişti vücudundan üç tane kurşun çıkarmışlardı doktorlar camdan zehrayı izliyordum " hepsi benim yüzümden oldu ben defalarca kez söyledim sana benden uzaklaş diye ama beni dinlemedin be gülüm" dedim sesiz bir şekilde o sora biri kolumu tutu ve çevirdi karşımdaki kişi zehranın annesinin ta kendisiydi birden yakamı tutugu gibi suratıma tokat attı ve " ben sana zehramı öldür diyemi emanet ettim Hazal ben sana güvendim bak kızımın halıne ne hale getirdin onun" dedi ve vurmaya devam attı hiçbirşey diyemiyordum çükü haklıydı , yere çöktüm ve dakikalarca agladım doktorun gelmesiyle kendime geldim ve yavaştan ayağa kalkıp " doktor hanım zehra, zehranın durumu nasıl " dedim doktor gülümsedi ve " zehra hanımın durumu daha iyi " dedi ve gitti o sıra arkamdan bir bagırış sesi geldi aklıma döndüğünde abimin orada olduğunu gördüm bana doğru geldi ve " senin hiç utanman da mı yok kızı ne hale getirildin sana güvenmiştik lan biz " dedi bagırarak bende dayanamıyarak " haklısınız lan ben hayatınızda gördügünüz en güvenilmez insanım tamam mı yeter " dedim abimde " evet öylesin lanet olsun senin gibi kardeşim oldu-" tam devam ediceken evren geldi ve abimin yakasına yapıştı " Hazala sakın böyle laflar söyleme " dedi abim evrenle aramızdaki herşeyi biliyorsunuz " sen, senin ne işin var burada " dedi ve bagırmaya başladı o sora güvenlik geldi ve " beyler böyle devam ederseniz hepinizi dışarıya almak durumunda kalıcaz " dedi, evren yavaşça abimi bıraktı , abim " ikinizlede sonra görüşücez " dedi ve çıktı hemen evreni ittim ve " senin burada ne işin var herşeyi bozuyorsun " dedim