GECENİN ESERİ

gözümü açtıgımda bembeyaz bir odadaydım etradıma baktıgımda kolumda serum olduğunu gördüm o sıra kapı açıldı gelen annemdi bana baktı ve " aferin sana, beni bu hale de getirdin " dedi bagırarak sanki elimde olan birşeymiş gibi o sıra içeriye miran girdi ve " abla bagırma hazalın üzerine ben onu hastaneye getirdim " dedi annemde sinirle " iyi halt yedin " dedi ve bana döndü " adam olmadan birdaha karşıma çıkma "diyerek bagırdı ve kapıyı çekip gitti hep bunu yapıyordu ona layık olmadıgımızı söylerdi ben ve abime abim dayanamadı ve bizi terk etmişti yılar önce miran yanıma geldi ve " özür dilerim anneni çagırdıgım için " dedi bense sadece gülümsedim içeriye zehra, lara ve ece girdi ece miranın eski sevgilisiydi miran eceyi görünce giti lara " hazal iyi misin bi sorunun var mı " dedi bende sadece "yok" dedim ve hemen "sedayı ararmısınız " dedim ece yanıma yaklaştı ve elini anlıma koydu " Alla alla ateşinde yok bu neden gözünü açar açamaz sedayı soruyo ki " dedi o sıra kahka koptu 4 GÜN SONRAalarm sesiyle uyandım okulu bırakmıştım her sabah saat dokuzda kalkıp spora gidiyorrdum hayatımı düzene sokmaya yemin etmiştim hemen hazırlandım aşagıya indirimde zahra ve efeyi gördim efe zehranın sevgilisiydi uzun zamandır zehra beni görünce " vay bizim pamuk prensesimiz uyanmış dedi bende göz devirerek " abart " dedim ve evden çıktım biz zehrayla böyleydik iki yabancı gibi ama birbirimizi çok seviyorduk spora girdiğimde içeride resmen kimse yoktu saatler geçmişti seda'dan mesaj geldi bir konum vardı ve gelmemi istiyordu zarf ve fotoğrafları çok merak ettiğim için ben de gitmeye kabul ettim ve hızlıca spor salonundan çıktım kapıdan çıkarken biriyle çarpıştım bu sefer "kusura bakmayın" dedim ama çarpıştım kişi birden bağırmaya başladı kafamı kaldırdığımda geçen gün çarpıştım kişi olduğunu fark ettim adam bana baktı ve gülümseyerek "pardon" dedi hızlıca çıktım ve ilk eve uğrayıp arabanın anahtarını aldım çünkü attığı konut baya uzaktaydı saatler sürecekti yol biliyordum kimseye haber vermeden çıktım yolda baya aklım karışmıştı aradım sedaydı defalarca kez ama açmadı attığı konuma vardığımda kimseler yoktu bir ev vardı eve girdim kalbim çok hızlı atıyordu tam oturma odasına bakacakken seda'nın cesedini gördüm parçalanmış bir şekilde ne olduğunu anlamadım çığlık attım kalbim durmaksızın atıyordu acaba gitmeli miydim yoksa kalmalı mıydım bilmiyorum kalbim çok hızlıydı ellerimle ayaklarım birbirine dolandı ne yapmalıydım cesedi tam karşımda duruyordu yakın arkadaşımın, ben de arkamı dönüp gitmek yerine polis aradım polislerin olay yerine gelmesi saatler sürdü saatlerce ben arabada oturdum korktum çok korktum ondan seda'ya hiç yaklaşamadım çünkü resmen kız lime lime karşımdaydı ve bayağı kötü olmuştum polisler geldiğinde " sizi karakola götürmeliyiz ifade için " dedi bende kabul ettim karakola geldiğimizde ifademi alan polislere her şeyi anlattım çıktığımda annemle göz göze geldik bu sefer sinirle yanıma yaklaştı ve tokatı suratıma patlattı o sıra miran oradaydı "ne yapıyorsunuz abla" diye bağırdı, polisler de annemi durdurmaya çalıştı ama annem iflah olmadı bir sürü laf söyledi bana bir sürü hakaret etti ama sesimi bile ne çıkartamadım çünkü haklıydı saatler geçmişti evet gelmiştim ama ne uyuyabiliyordum ne konuşabiliyordum çok korkuyordum neydi bu diye düşünüyordum sadece seda neden böyle oldu diye düşündüm saatlerce en son zehra'nın yanıma gelerek yeter "hazal uyu artık" demesiyle kendime geldim suratım bembeyazdı biliyorum dayanamadım en sonunda "zehra sence neden oldu bu" dedim zehra da "hiçbir şey bilmiyorum ama kendini suçlama farkındayım kendini suçluyorsun" dedi titriyordum farkındaydım zehra da farkındaydı evde tek kalmak istemiyordum çünkü korkuyordum miran'la efe yanımıza geldi ben ikisinden de artık korkmaya başlamıştım tamam belki çok yakın arkadaşlarımızdı ama böyle bir şey yapmayacakları anlamına gelmezdi seda'ya bunu kim yaptı bunu bulmak istiyordum ama bulamayacaktım kendimden çok emindim ya benim yüzümden olduysa dedim kendi kendime zarf ve fotoğraflar aklıma geldi ya onlarla alakalı ise diye düşündüm çok korkuyordum benim yüzümden Seda'nın başına bir şey geldiyse ne yapabilecektim bu vicdan azabı ile yaşayabilecek miydim Bence hayır yaşayamayacaktım ya da Korkusuz bir şekilde dışarılarda dolaşabilir miydim hayır ne ben ne de Zehra ne de başka bir arkadaşımız Hiçbirimiz dolaşamayacaktık hepimiz biliyorduk ki bundan sonra hayatımız eskisi gibi olmayacaktı