GECENİN ESERİ

günlergünler geçmişti Seda'nın ölümünden sonra hala dışarı çıkmak için korkuyorduk Miran ile efe kafamızı dağıtmak için yemeğe çıkmak istediler Zehra da zorlayınca kabul etmek zorunda kaldım Aslında beni çıkmak istemiyordum gözüm full o kolyedeydi kolyeyi bu sefer yanıma aldım Zehra'ya anlatamamıştım korkmuştum ya beni yargılarsa ya da beni suçlarsa diye, dışarıdaydık Mira'nın arkadaşları da gelecekti ortam yapalım birlikte eğlenelim demişlerdi ben çok istemesem de kabul etmiştim Biz erkenden oturduk masaya çok stresliydim Bunu herkes fark etmiş olacak ki "sakin ol Hazal" dedi Zehra dakikalar sonra yanımıza 3 tane kişi gelmişti iki erkek bir kızdı o sıra dikkatimi aralarından biri çekti kapıda çarpıştım kişiydi sonradan masaya geldiklerinde miranla arkadaş olduğunu fark ettim tanıştık adı yaman'mış diğerlerinin Adını sordum uzun saçlı kızın adı Eslem de diğer erkeğin adına ayaz'dı Ayaz kıvırcık bir çocuktu uzundu Bayağı yani hepsi yapılıydı aslında hepsi kararıp okuyordu çünkü Yaman bana bakarak "Burada da karşılaştık" dedi ve göz kırptı Miranda bize tereddütlü bir bakış atıp "Siz nereden tanıyorsunuz ki" diye sordu Ben de gülerek "biz iki kere kapıda çarpıştık da öyle bir tanışıklığımız var" dedim ve masada bir kahkaha koptu hepsi kafa dengi insanlara benziyordu eğlenmeye de başlamıştım Aslında birazcık olsa da kafam dağılmıştı ta ki Karşımda Duran annemi görene kadar hemen ayağa kalktım ve hızlıca lavaboya gittim fark etmişti beni, farkındaydım arkamdan geldi ve birden kolumu çekiştirmeye başladı "ne yapıyorsun sen burada daha yeni arkadaşın ölmedi mi Ne işin var senin buralarda" diye bağırmaya başladı Ben de kolunu çektirerek "ne var yani dışarı çıkamaz mıyım" diye söyledim Annem Bu kez çenemi tuttu ve beni sarsmaya başladı "kendine gel git kendine bir iş bul hayatını kur aileni kur Ne yapıyorsun sen dışarılarda İt kopuk gibi" diye bağırdı "Anne ne istiyorsun benden Benim Hayatım ben istediğimi yaparım Seninle alakalı etmez" diye bağırdım "Senin hayatın evet ama seni istediklerini yapamazsın" dedi hızlı bir şekilde elinden kurtuldum ve bizimkilerin yanıma gidip " benim gittmem lazım sonra görüşürüz " dedim zehra şaşkınlıkla "neden ne güzel eyleniyorduk" dedi bende boş ver dedim ve tam arkamı dönüp gidicekken yamal ayağa kalkıp " benimde gitmem lazım istersen seni bırakiyim" dedi bemde gülümsüyerek " gerek yok" dedim efe arkadan " ay evet hazal Yanal seni bıraksın biz senin araçla gelelim olmaz mı " diye sordu yamal yanıma gelip " korma kız kaçırmam seni " dedi hepimiz gülmeye başladık " tamam geliyim o zaman " dedim ve arabanın anaktarlarını onlara fırlatım yola çıkmıştık eve Vardığımızda yaman bana dönüp "şimdi seni kaçırmıyorum Ama bir gün Bence güzel bir aktiviteye kaçırırım" dedi "Ben de olur kaçırırsın" dedim ve göz kırptım Yaman da bana bakıp "o zaman numaranı versene haberin olur Ne zaman kaçıracağını" dedi Ben de kahkaha atıp "numara isteme taktiğini çok iyi" dedim ve numaramı verdim zehragil eve çok geç saatte gelmişti , hayatımıza baktığında kaldığımız yerden devam ediyorduk Yani bilmiyorum belki peşimizde bizi öldürmeye çalışan biri vardı veya Seda'nın tek vardı bilmiyorum ama biz devam ediyorduk ve Seda gibi ölürsek diye korkup bir köşede durmak yerine hayatımızı yaşamamız lazımdı bunu çok iyi biliyordum ondan kendime o an söz verdim hayatımı yaşayacaktım okuldan zaten ayrılmıştım daha da gitmiyordum Neden hayatım yaşamayayım ki yaman da çok tatlı bir çocuktu aslında Çok da kafa dengiydi Neden olmasın ki onunla diye düşündüm o sıra Zehra yanıma geldi elindeki iki bardak kahve ile "ne düşünüyorsun kara kara" dedi "Bilmiyorum ya" Zehra koluma vurarak "yine yaman'ı düşünüyorsun değil mi" dedi bende "Hayır alakası yok Nereden çıkardın bunu" diye sordum Zehra ise kahkaha atıp "bakışlarını gördüm canım" dedi ben de "ya gider misin lütfen çok saçma konuştun" dedim ve kahveyi kafama gittim Efe ile miran'ı evden göndermiştik ikimiz kalacaktık hayatımıza kaldığımız yerden devam etmeye Söz verdik ikimiz o an çok belliydi o sıra Kapı çaldı ben açmak için ilerlediğimde karşımda gördüğüm kişiyle Şok Oldum abim di karşımda duruyordu Bizi terk eden abi yıllar sonra geri gelmişti "abi" dedim ve boynuna atladım "sakin ol Hazalım" dedi ve bana da sarıldı Zehra da abimin kardeşi gibiydi Zehra'yı da görünce "oo küçük kardeş de buradaymış" dedi abim ve ona da sarıldı Çok mutlu olmuştuk Çünkü başımıza gerçek Bir yetişkin duracaktı aramızda 10 yaş vardı abimle Abim bir kere evlenmiş boşanmış dı çok kafa dengi biriydi hiç yaşıtları gibi değildi sanki ergenlikte kalmış biri gibiydi annemle ettiğim kavgaların çoğunu abim biliyordu Ve bana hep sakin ol seni almaya geleceğim diyordu acaba beni almaya mı geldi diye düşündüm, içeri geldi eşyalarını Benim odama yerleştirdik sinirle odamdan çıktım ve "ben anlamıyorum Zehra'nın odası varken niye benim adamı alıyorsun ki sen" diye bagırdım abimin üzerine abim de "Kapa çeneni zaten orası benim odamda" dedi Zehra'ya döndüm ve "odanda misafir ister misin canım" dedim göz kırparak Zehra da kahkaha atarak "gerek yok" dedi Zehra hiç durmadı ve bugünkü olayı abimi anlattı bir de o kadar çok abarttı ki "abi biliyor musun Hazal bir çocuğa düştü tam hazallık bir çocuk, 2 metre esmer yeşil gözlü yapılı tam hazallık birde Hazal ona baktığımda Gözlerim aparlıyordu birlikte eve geldiler biliyor musun" dedi Ben de sinirle "abartma" dedim abimde "ne oldu utandın mı" diye sordu "Evet utandım" dedim sinirli bir şekilde abimde kahkaha attı ve "ay siz ne kadar sıkıcısınız Gidin biraz yemek yapın açlıktan geberteceksiniz beni herhalde" dedi güzel bir yemek hazırladık üçümüz birlikte yemek yedik çok iyi anlaşıyorduk üçümüz, abimin gelmesine ikimiz de çok mutlu olmuştuk ki zehranın telefonuna efe'den ayrışık mesajı geldi zehra yerle bir oldu ama " ölmedik ya boş ver " diyerek dalga geçtim