GECENİN ESERİ

sabah olmuştu abimin bagırışıyla uyandım yine kavga ediyordu üzerimi degiştirip aşagıya indigimde zehranın deliye döndüğünü fark ettim " yine ne oldu " diye bağırdım zehra da " yeter ya bıktım " dedi ve kapıyı çekip gitti abime bakıp " yine ne oldu buna " dedim abimde yaptıgı sandıviçi yerken " efe ile kavga etti her halde onu vurmaya gitti " dedi kahka atarak " nasıl ya " dedim ve arabanın anahtarını almaya yeltindim ama yerinde yoktu bende motorın anaktarını aldım ve evden çıktım abim arkamdan bagırdı " sen nereye deli " ama ona cevap vermeden ilerledim ve merdivenlerden koşarak inmeye başladım garajı gittiğimde zehra gerçekten de arabayı almıştı hemen motora atladım ve hızla efe nin evine sürmeye başladım efe'nin oturduğu binanın önüne geldiğimde arabanın orada oldugını fark ettim ve hemen yukarıya çıktım kapının önüne geldiğimde içeride bağırış sesleri geliyordu hemen kapıyı yumruklamaya başladım kapıyı miran açtı ve " hazal iyi ki geldin zehra efeyi öldürmek üzere " dedi hemen içeriye koştum zehra efenin bögazına yapışmış küfür ediyordu hemen zehrayı çekmeye çalıştım ama suratıma tokatı yedim en son dayanamıyarak " yeter kendinize gelin ne oluyor " diye bağırdım zehra hemen elini efenin boğazından çekti efe nefes nefeseydi " helal olsun " dedi miran arkamdan fısıldıyarak onu duymazdan geldim ve " ne oldugunı anlatın yoksa ikinizi de gebertirim " diye bagırdım sesim o kadar sert çıkıyordu ki boğazımdan kan tadı gelmeye başladı, zehra hemen " bu piç kurusu beni aldatmış " dedi efe'ye dönerek Efe'de " evet yaptım çükü bıktım senden anlasana " dedi zehra bunu duyunca efe'ye sert bir tokat attı ve " bekle sen o kızı geberticem " dedi ve kapıya doğru ilerledi hemen kolunu tutum ve " hiçbir yere gitmiyorsun biz eve gidiyoruz" dedim ve zehranın kokuna girip arabaya ilerledim miran arkamdan seslendi " hazal motoru ben getiririm sen zehrayla git " dedi bende motorun anaktarını fırlatım ve " teşekürler " dedim eve gelmiştik zehrayı zar zor sakinleştirmiştim miran haylen gitmemişti " hedi gidelim zehra çocuk değil başının çaresine bakar " dedi ve göz kırptı sabahtan beri dışarıya çıkmak istiyordu " tamam çıkalım ama çok kalamam haberin olsun " dedim miran hemen güldü ve koluma girdi hemen kolumu çektim ve üzerimi düzelttim asansöre bindigimizde miranın bakışları hiç hoşuma gitmemeye başladi " neden gözlerini kaçırıyorsun " dedi ve bir adım yaklaştı hemen geri adım attım ve " hiç sadece efenin nasıl böyle birşey yaptıgını düşünüyorum " dedim o sıra asansör açıldı ve indik " boş ver " dedi ve arabanın kapısını açtı yoldaydık dakikalardır en son mirana döndüm ve " nereye gidiyoruz " dedim miran çevap vermedi korkmaya başlamıştım bir evin önüne gelmiştik miran hemen arabadan indi ve " gel bakalım süprizimi beğenecek misin " dedi ve elimi tutu ben ve miran hiçbir zaman bu kadar yakınlaşmamıştık ev ısız bir yerdeyi, içeriye girdiğimizde balonlar bizi karşıladı, şaşkınlıkla " bu balonlar neyin nesi " dedim miran sadece güldü ve arkamdan kapıyı kilitledi " burası bizim için " dedi ve bana doğru bir adım attı istemsizce geriye geriye doğru ilerledim " ne alaka biz " dedim ama miran haylen bama doğru ilerliyordu köşeye sıkışmıştım miran elini üzerine atıgı gibi çıkardı kaçmaya çalıştım ama kapı kilitliydi miran yanıma geldiği gibi kolumu tutu ve kendine çekti hemen bagırdım " ne yaptıgını sanıyorsun kendine gel, çabuk aç şu kapıyı " dedim ama biran sadece sesli bir şekilde kahka attıve " hazal kendine gel sen benimsin bunu anla ve buradan çıkmanın tek yolu benim olman " dedi ellerim titremeye başladı hemen onu içtim ama delirmiş gibiydi " miran iyi misin biz çocukluk arkadaşıyız " dedim o da " iyiyim hazal ben sadece seni severken senin başkasını sevmeni istemiyorum anla ben sadece seni istiyorum " dedi ve suratıma yaklaştı hemen onu içtim ve " imdat " diye bağırmaya başladım çıglık atıyordum ama beni bıradan kimse kurtulamazdı onu çok iyi biliyordum elimi orada duran vazoya attım ve miranın kafasına vurdum miranın gözleri kapandı ve yere düştü o sıra kapıdan ses geldi ses çok tanıdık geliyordu hemen camı açtım ve atlamaya çalıştım elim hep kan olmuştu tam atladıgım sırada belimi bir el kavradı ve kendine çekti sırtım duvardaydı kafamı kaldırdığımda o kahve rengi gözleri gördüm " senin burada ne işin var " dedim bartu buradaydı,aramızdaki mesafe çok azdı " asıl senin burada ne işin ver " dedi o sıra evden sesler gelmeye başladı miran kendine geliyordu hemen bartunun elini tutum ve " lütfen bana yardım et buradan gitmem lazım " dedim bartu hemen elimi tutu ve arabaya doğru ilerledik