DENİZE KAYIP
Bölüm 16•
BELGELER
Tema:
O sırada içerisi tam bir ana baba gününe döndü.
Ezel zincirli kollarını Doğukan’ın boğazına kenetlemişken Fatih küfrederek silahına davrandı. Ama Ezel’in o anki gözü dönmüşlüğü hiçbirimizin tahmin edemeyeceği boyuttaydı. Doğukan boynuna dolanan zincirin baskısıyla nefessiz kalıp çırpınırken, Fatih’in adamlardan biri sert bir dipçik darbesiyle Ezel’in sırtına indirdi. Ezel acıyla inledi ama Doğukan’ı bırakmadı.
"Alın şunu üzerinden!" diye kükredi Fatih.
İki adam birden Ezel’in üzerine çullandı. Ezel kan revan içinde yere savrulurken, Doğukan öksürük krizine girerek kendini geriye doğru attı. Yüzü mosmor olmuştu. Boğazını tutarak bana doğru baktı; gözlerindeki o hırs, o takıntı öyle korkunçtu ki tüylerim diken diken oldu.
"Yeter!" diye bağırdı Doğukan, doğrulmaya çalışırken. Fatih’e döndü. "Belgeler falan umurumda değil Fatih! Anlaşma böyle değildi. Ben hakkım olanı alıyorum."
Fatih alaycı bir kahkaha attı. "Ne saçmalıyorsun lan sen? Belgeleri almadan şuradan şuraya adım atmak yok!"
"Bana bak Fatih," dedi Doğukan gözleri kararmış bir şekilde. "Sen belgeleri Ezel’den söküp alacaksın. Ama Hazal benimle geliyor!"
"Ben hiçbir yere gelmiyorum!" diye bağırdım oturduğum sandalyede çırpınarak. "Bırak beni! Sen aklını kaçırmışsın!"
Doğukan hışımla yanıma geldi. Adamlardan birinin belindeki bıçağı çekip tek bir hamlede iplerimi kesti. Bileklerim serbest kaldığı an onu itmeye çalıştım ama beni sertçe kolumdan yakalayıp ayağa kaldırdı. Sürükler gibi kendine doğru çekti. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki nefesini cildimde hissedebiliyordum.
"Anlamıyorsun değil mi Hazal?" dedi sesi aniden ürpertici bir sakinliğe bürünürken. "Bizim yarım kalan bir hikayemiz var. Seni o gün orada bırakmak zorunda kaldım ama şimdi geldik. Her şeyi arkamızda bırakacağız. Yeni bir şehir, yeni isimler, sıfırdan bir hayat... Eskisi gibi olacağız. Seni o adamlara, hele ki Ezel’e yar etmem!"
"Ben senin bildiğin o eski kız değilim!" diye yüzüne tükürürcesine konuştum. "Sen öldün Doğukan! Benim için sen o gün öldün!"
"Hayır, ölmedim!" diye kükredi, beni kolumdan daha sert çekerek. "Seni yeniden bana aşık edeceğim. Baştan kuracağız o hayatı. Ama önce buradan gidiyoruz."
"Bırak... onu..."
Yerden gelen o boğuk, kanlı sesle ikimiz de o tarafa döndük. Ezel, yüzünden akan kanlara rağmen yerden destek alarak ayağa kalkmaya çalışıyordu. Zincirleri şakırdıyor, gözleri adeta alev saçıyordu. Bana bakarken o sert, geçilmez duvarlarının arkasındaki o saf acıyı gördüm.
"Ona bir daha dokunursan..." dedi Ezel nefes nefese. "Seni cehennemin dibine kadar kovalarm, Doğukan."
"Sence buna fırsatın olacak mı Ezel?" dedi Doğukan alayla. Ardından yanındaki adamlardan birine döndü. "Kızları ve Can’ı Fatih’e bırakın, ne bok yiyorlarsa yesinler. Hazal benimle geliyor."
Doğukan beni belimden kavrayıp kapıya doğru sürüklemeye başladı. Çırpındım, tekmeler attım, tırnaklarımı kollarına geçirdim ama kloroformun etkisi yüzünden bedenim hâlâ tam gücünde değildi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları