DENİZE KAYIP
Bölüm 17•
YAVUZ
Tema:
(EZEL'lin agızından
Kuzey Marmara otoyolunda ibre iki yüz elliyi gösteriyordu ama içimdeki yangını soğutmaya yetmiyordu. Direksiyonu sıkan parmak boğumlarım beyazlamıştı. Yan koltukta oturan Cihan sürekli bir yerleri arıyor, arka koltuktaki Can ise başını ellerinin arasına almış sessizce küfrediyordu.
O depodan nasıl çıktığımızı, Fatih’in adamlarını nasıl serip o zincirleri koparttığımı hatırlamıyordum bile. Zihnimde sadece tek bir görüntü vardı: Deniz’in... yani Hazal’ın gözlerindeki o korku ve sürüklenerek götürülürken bana uzanan çaresiz elleri.
"Ezel, Doğukan’ın sürdüğü araç çizgi değiştirdi," dedi Cihan, telefonun ekranına bakarak. "Şile tarafındaki eski depolara değil, doğrudan limana doğru gidiyorlar. Yurt dışına kaçıracak kızı."
"Yetişemeyiz," dedi Can arkadan, sesi titreyerek. "Liman Fatih’in ve Doğukan’ın adamlarıyla dolu. Bizi oraya yaklaştırmazlar bile Ezel, Deniz’i kaybediyoruz..."
"Kes sesini Can!" diye kükredim, gaza biraz daha basarak. "Gerekirse o limanı yakarım ama onu o şerefsize bırakmam!"
Fakat içten içe biliyordum. Tek başımıza o limanı basmak intihardı ve daha da kötüsü, hata yaparsak Deniz’in hayatı tehlikeye girerdi. Bana öyle bir güç lazımdı ki, sadece Fatih’i değil, koca şehri ayağa kaldırsın.
Telefonumu çıkarıp torpidoya attım. "Kimi arıyorsun?" dedi Cihan.
"Onu," dedim. Sesimdeki değişimi fark etmiş olmalılar ki ikisi de bir anda buz kesti.
"Ezel... Yapma," dedi Cihan dehşetle. "Onu bu işe karıştırırsan geri dönüşü olmaz. Adamın adını anmak bile belanın kendisi."
"Deniz işin içindeyse gerisi teferruattır," dedim ve numarayı tuşladım.
Hazal bana iki abisi olduğundan bahsetmişti. Biri ortaya çıkıp ortalığı karıştıran o ucuz herifti. Ama diğeri... Diğeri yeraltı dünyasının adını fısıldamaktan bile çekindiği, tek bir kelimesiyle krallıkları yıkan, herkesin önünde diz çöktüğü o adamdı: Yavuz Haznedar. Hazal’ın öz abisi.
Telefon üç kez çaldı. Açıldığında karşıdan bir ses gelmedi, sadece ağır bir nefes alışverişi duyuldu.
"Yavuz Abi," dedim, sesimi olabildiğince sabit tutmaya çalışarak. "Ben Ezel."
"Seni dinliyorum Ezel," dedi o tok, buz gibi ses. Sadece sesi bile insanın iliklerini dondurmaya yeterdi. "Neden aradığını biliyorum sanma, söyle."
"Kardeşin..." dedim, yutkundum. Bu kelimeyi söylemek canımı yakıyordu. "Hazal. Doğukan denen o ölü herif hortladı. Kardeşini kaçırdı. Limandalar, yurt dışına çıkaracaklar."
Hatta derin bir sessizlik oldu. O birkaç saniyelik sessizlikte, fırtına öncesi o sessizliği hissettim.
"Beş dakika," dedi Yavuz. "Sadece beş dakika sonra limanın kapısında ol."
Telefon kapandı.
Limanın kapısına vardığımızda ortalık ana baba günüydü. Ama bizim beklediğimiz gibi bir çatışma yoktu; tam tersine, ölümcül bir sessizlik hâkimdi.
Limanın girişindeki güvenlik kulübeleri darmadağın edilmiş, Fatih’in nöbetçi koyduğu onca adam sıraya dizilmiş, dizlerinin üzerine çökmüştü. Hepsinin başında siyah giyimli, eli silahlı adamlar duruyordu.
Arabayı sertçe durdurup aşağı indim. Cihan ve Can da peşimden geldi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 22 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları