DENİZE KAYIP
Bölüm 18•
SOKAK DÖVÜŞÇÜSÜ
Tema:
HAZAL
Gözlerimi açtığımda oda henüz tam aydınlanmamıştı. Sabaha karşı çöken o gri, loş ışık ahşap tavanı kaplamıştı. Başımda zonklayan ağrı hafiflemişti ama bileklerimde hâlâ halatların bıraktığı o sızıyı hissedebiliyordum.
Kıpırdamaya çalıştığımda, belimdeki ağırlığı fark ettim.
Ezel... Bir kolunu belime sarmış, başını hemen boynumun hizasına koymuştu. Bütün gece, söz verdiği gibi bir an bile yanımdan ayrılmamıştı. O her zaman mesafeli duran, yüzünden ne düşündüğü okunmayan adam, şimdi yanımda öyle savunmasız ve öyle yakın duruyordu ki nefes almayı bile bir anlığına unuttum.
Ağır ağır ona döndüm. Yüzündeki kan izleri kurumuştu, kaşının üzerindeki yara hafifçe kabuk bağlamıştı. Elimi kaldırıp çekinceli bir hareketle parmak uçlarımı Ezel’in yanağına dokundurdum. O sert hatları, dudaklarımın değdiği alnı...
Daha parmağımı çekemeden, Ezel gözlerini açtı. Uykudan yeni uyanmış birinin sersemliği yoktu gözlerinde; bir yırtıcı gibi anında tetikteydi. Ama beni görünce o bakışlarındaki yırtıcı ifade bir saniyede silindi, yerini derin bir yumuşaklığa bıraktı. Yanağındaki elimi tutup avucumun içine küçük bir öpücük kondurdu.
"Nasılsın?" dedi, sesi uykudan dolayı pürüzlü ve boğuk çıkıyordu. "Ağrın var mı?"
"İyiyim," dedim fısıltıyla. "Sen yanımdaysan iyiyim."
Ezel gülümsedi. O kolay kolay gülümsemeyen adamın dudaklarının kenarı kıvrıldığında kalbimin ritmi tamamen bozuldu. Uzanıp beni biraz daha kendine çekti, başımı göğsüne bastırdı. Kalbinin ne kadar hızlı çarptığını duyabiliyordum.
"Seni o konteynerden çıkardığımda," dedi Ezel, sesi titriyordu. "Bileklerindeki o izleri gördüğümde... İçimden bir şey koptu Hazal. Ben seni korumak için her şeyi yapardım ama o şerefsizin sana dokunmasına engel olamadım."
"Sen beni kurtardın Ezel," dedim, başımı kaldırıp gözlerine bakarak. "Sen olmasaydın ben şu an..."
"Şşşt," diyerek parmağını dudaklarıma bastırdı. "Adını bile anma o piçin. Bir daha asla sana yaklaşamayacak."
Tam o sırada aşağıdan sert bir kapı çarpma sesi geldi. Ardından tempolu, ağır ayak sesleri merdivenleri tırmanmaya başladı. Ezel anında kaşlarını çatarak yataktan doğruldu, beni arkasına alacak şekilde öne geçti. Eli belindeki silaha gitti.
Kapı çalınmadan pat diye açıldı.
Eşikte duran adamı görünce nefesim kesildi. Dün gece limandaki o karanlık, heybetli figür... Koyu renk takım elbisesi, elindeki tesbihi ve o buz gibi gözleriyle içeri giren adam: Abim, Yavuz Haznedar.
Ezel silahındaki elini gevşetti ama ayağa kalkıp abimin tam karşısında durdu. İki güçlü adamın arasındaki o sessiz gerilim odayı bir anda doldurmuştu.
"Girebilirsin demedim Yavuz," dedi Ezel, sesi olabildiğince düz ama sertti.
Abim, Ezel’e bakmadı bile. Gözleri doğrudan Ezel’in arkasında, yatakta büzülmüş duran bana kaydı. O buz gibi suratta anlık bir sarsıntı yaşandı.
"Kardeşimle yalnız konuşacağım Ezel," dedi abim. Sesi emir verir gibiydi. "Dışarı çık."
Ezel yerinden bir santim bile kıpırdamadı. "Hazal ne zaman isterse o zaman çıkarım."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları