DENİZE KAYIP
Bölüm 19•
KART
Tema:
İki adamın arasındaki hava bir anda o kadar ağırlaştı ki odadaki oksijen tükenmiş gibi hissettim. Ezel bir milim bile geri adım atmıyordu; abim Yavuz ise yüzündeki o ölümcül soğukkanlılıkla doğrudan Ezel’in gözlerinin içine bakıyordu. İkisi de geri çekilecek adamlar değildi.
"Beni tehdit mi ediyorsun Ezel?" dedi abim. Sesi öfkeyle yükselmemişti ama o fısıltı, bağırıp çağırmaktan çok daha korkunçtu. "Kiminle konuştuğunun farkında değilsin galiba."
"Farkındayım," dedi Ezel, sesi çelik gibi sertti. "Kardeşini bunca yıl yalnız bırakan, o şerefsizlerin eline düşmesine göz yuman abisiyle konuşuyorum."
Bu laf abimin tam damarına bastı. Yavuz abimin çene kasları kasıldı, elindeki tesbihi sıkan parmak boğumları bembeyaz oldu. Tam Ezel’in üzerine doğru bir adım atıyordu ki hızla yataktan fırlayıp ikisinin arasına girdim.
"Yeter!" diye bağırdım. İki elimi Ezel’in göğsüne koyup onu hafifçe geriye ittim, sonra abime döndüm. "Yeter, ikiniz de durun artık!"
İkisi de bana baktı. Ezel’in gözlerindeki o hırçın alev beni görünce anında yatışır gibi oldu, elini belimden çekip omzuma koydu. Abim ise beni ikimizin arasında görünce derin bir nefes alıp geriye bir adım attı.
"Ben kimsenin malı değilim," dedim ikisine de bakarak. Sesim titriyordu ama duruşumu bozmadım. "Biri beni kaçırır, diğeri sürükler, diğeri 'benimle geleceksin' diye emir verir... Ben bunca zaman kendi başıma ayakta kaldım. Kimse beni zorla bir yere götüremez."
"Hazal," dedi abim, sesi ilk defa bu kadar yumuşak çıkıyordu. "Seni korumak istiyorum. O hayatın, bu adamların ortasında sana zarar gelir. Benim yanımda güvende olursun."
"Ben onun yanında zaten güvendeyim," dedim, arkamdaki Ezel’e hafifçe kenetlenerek. "Ezel benim için canını ortaya koydu. Beni o cehennemden çekip aldı."
Ezel’in göğsünün arkamda yükselip alçaldığını hissettim. Elini omzumdan indirip parmaklarını benimkilerle kenetledi. Abime doğru başını hafifçe kaldırdı; bu bir zafer gösterisi değil, sarsılmaz bir kararlılığın ifadesiydi.
Abim gözlerini ikimizin kenetlenen ellerine dikti. Bir süre hiçbir şey söylemedi. O buz gibi adamın gözlerinde ilk defa çaresizliğe benzer bir gölge gördüm. Kardeşini yeni bulmuştu ama ona emrederek yanında tutamayacağını anlamıştı.
"Pekala," dedi abim nihayet. Sesindeki o sertlik gerilemişti. "Şimdilik burada kalacaksın."
Sonra bakışlarını Ezel’e çevirdi. O ölümcül ifadesi tekrar yüzüne oturdu.
"Ama dinle beni Ezel... Kapıda benim adamlarım bekleyecek. Kardeşimin kılına zarar gelirse, bu şehri değil, dünyayı senin başına yıkarım. Onu ne zaman görmek istersem geleceğim."
Ezel hiç geri adım atmadan başını salladı. "Kapında adamların durabilir. Ama Hazal’ın yanında sadece ben olacağım."
Abim bana son bir kez baktı. "Bana ulaşmak istersen cüzdanımdaki kartı komodinin üzerine bıraktım Hazal. İstediğin an beni ara."
Ağır adımlarla arkasını dönüp odadan çıktı. Kapı kapandığında ve merdivenlerden inen ayak sesleri uzaklaştığında oda yeniden derin bir sessizliğe gömüldü.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları