DENİZE KAYIP

" Bence çok belli " dedi tam devam ediceken arabaya bindim ve son hızla uzaklaştım kırmızı ışıkta durduğunda yanıma büyük bir jip geldi ve arabadan beşe yakın adamlar indi biri kapımı açtı ve belinden cıkardıgı silahı şakagıma bastırdı " bizimle geliyorsun " dedi ve bereket etmeme izin vermeden kafama vurdu Gözlerimi açtıgımda bembeyaz bir odadaydım hiç eşya yoktu, karşıma baktıgımda onu gördüm o buradaydı olmaması lazımdı zar zor ayağa kalktım " sen buradasın ölmedin " dedim evet o kişi Dokan'dı " buradayım karşında " dedi " ama neden " diyebildim sadece ve ona doğru yaklaştım " yaklaşma " dedi birden " neden " dedim , sadece güldü ve birden odanın ışıgı söndü ve kapı sesi geldi " dokan konuşmamaız lazım dur " dedim ama o değildi lambayı kapatan o tam karşımdaydı tam o an lamba açıldı dokan gitmişti ve kapıda abim vardı yanıma geldi artık dayanamadım ve ağlamaya başladım abim bana baktı ve " hayır hazal deniz ağlama" dedi evet benim iki ismim vardı ama hazalı silmiştim, yere oturdum abimde geldi ve karşıma oturdu " neden yaptın " dedi bana birden bu soruyu beklemiyordum " böyle olması lazımdı " dedim o da sinirle bagırdı " hayır hazal sen bu değilsin sen Dokan'dan sonra çok demiştin saçların sarı mesela senin saçların simsiyah normalde neden yapıyorsum bunu kendine" diye bagırdı " neden mi yapıyorum, sen beni en zor zamanımda bıraktın seni ölmüş diye biliyordum yeni ögrendim ya yaşadıgını" Diye bagırdım " Tamam anlıyorum zor zamanlar geçirdin sana hak veriyorum ama kendini neden degiştiriyorsun bak yüzüne kim bilir kaç kat makyaj yaptın da o dikiş izlerini kapattın " Dedi bende sinirle " Dokan seviyordu anlamıyor musun onun sevdiği şeyleri başkalarının sevmesini istemiyorum " Dedim, abimde gülerek " Bak abiciğim senin yaptıgım bu şey saçmalık anlasana dokan yok, yok öldü geri gelmicek " dedi bunu duyunca ayağa kalktım " hayır, hayır dokan ölmedi anlasana dokan ölmedi " dedim abim bunu duyunca ayağa kalktı ve odadan çıktı beş veya on dakikadır odadayım etrafında bomboş kimse yok ama aklımda sadece bir soru var o da dokan neden benimle konuşmadı , kapı açıldı içeriye mete girdi agızı yüzü kan içerisinde hemen ayağa kalktım ve onun yanına gittim mete odaya girdiğinde arkasından kapıyı kilitlendi " mete iyi misin bu hal ne " dedim o da beni görünce " deniz senin burada ne işin var " dedi ...

Dakikalar geçmiyordu meteyide kaçıtmışlardı ikimizde şu an onların elindeydi ne yapıcaktık ikimi de bilmiyorduk mete yanıma geldi ve oturdu " şimdi ne yapıcaz" dedi bende " hiç bilmiyorum ki " dedim ikimiz de çok sakinlik nedensiz bir şekildeKapı açıldı gelen abim'di " çıkın " dedi " nasıl yani " dedim şakınlıkla " çıkın dedim size " dedi birden bağırarak , bahçeye indiriminden hira ve cihanın orada olduğunu fark ettik be onlarla birlikte aynı arabaya bindik mete gözlerinin içine bakıyordu ama ben ona bakamıyordum sadece düsünüyordum hiranın dürtmesiyle kendime geldim " deniz biz içiyoruz sen arabada mı kalıcaksın " dedi gülerek " matıklı aslında ama " dedim arabadan inerken " benim eve gitmem lazım " dedim ve orada duran bir arabayı işaret ettim mete'de " ben seni bırakırım " diyerek arabaya ilerledi hira gile el sallayıp arabaya bindim " neden benimle konuşmuyorsın " dedi mete birden bemde " hiç sadece yorgunum ve sadece seninle değil kimseyle konuşmuyorum " dedim O da " tamam sen bilirsin " dedi Evin önune gelmiştik mete benden önce indi ve yapma geldi bende arabadan inerek eve ilerledim ve " sonra görürüz " dedim mete kolumdan tutup beni kendine çekti ve sarıldı ama ben sarılmadım beni bırakımca arkqmı döndüm ve eve girdim telefonuma baktıgımda mesaj vardı* Kurtulmana sevindimcevap vermeli miyim evet vermeliyim diyip mesaja cevap verdim~Ne istiyorsun benden *Seni istiyorum~kimsin sen * Ben seni sen yapanım*Mete'ye neden sarıldın yan tarafa baksaydın beni görürdün Olamaz bu dıyerek dışarıya çıktım ama kimse yoktu mesaja cevap vermedim ve evin içinde dolanmaya başladım kimse yoktu sahiden bunlar neden evde hiç yoktu diye düşündüm ama çok umrumda olmadı ... saatler geçmişti kapnın çalmasıyla uyandım oturma odasında uyumuşum yine kapıya ilerledim kapıyı açtıgımda gelen mete'ydi elinde bir buket gülle gelmişti bem ona baktım o bana baktı " içeriye almıçakmısın " dedi bende " gerek yok nasıl geldiysen öyle gidersin " dedim ve suratına kapatım kapıyı bunu mete'nin de beklemediğin eminim ama ben böyle biriyim alışmalılar diye düşündüğüm için odama çıkıp uyudumsabah uyandığımda ilk defa kendimi bu kadar yanlız hısetim ve telefonumu elime aldım yine gizli numaradan mesaj gelmişti " yani sen olmasan kimse yazmıyor " dedim birden ve kahka atım *Mete'yi konarak iyi yaptın ~Nerden biliyorsun onu kovduğumu *Hazal deniz kılıç * Beni hiç tanıyamamısın ~Adımı sen nasıl bilebilirsin kimsin sen*hazal ben herşeyi biliyorum ~tmam herşeyi biliyorsun ne yapmaya çalışıyorsun *seni özledim anlasan *tamam buluşalım kim olduğumu ve ne istediğimi anlarsın ~ nerede ve ne zaman *ben onları sana yazarım bu kimdi benimle dalga mı geçiyordu ama belki dokan'dır diye engellemek istemiyordum aşagıya indiğinde erenin bahçede olduğunu gördüm ve koşar adımlarla yanına gittim ve ona sıkıca sarıldım olanları anlarıcaktım o benim abim gibiydi o da bana sarıldı o an bir kurşun sesi geldi ve eren yere düştü baktıgımda erenin sırtından kan geliyordu erenin yere yıkıldığı an öyle bir çılık attım ki canımdan can gitti hemen bizimkiler geldi ama onları göremiyorum gözlerim öyle bir doluydu ki hata önümü bile göremiyordum baran ereni hemen içeriye götürdü ama ben hareket bile edemiyordum dizlerimin üzerine çökmüş bir şekilde hıçkıra hıçkıra ağlıyordum mustafa gil doktoru aramışlardı ben ise dakikalar geçmesine rağmen hala olduğum yerde kalmıştım elerimde hep kan vardı yanıma mustafa geldi ve " deniz kalk, güçlü ol iyi olucak " dedi ve elini uzatı elini tutup kalktım o sıra doktor da gelmişti bizi erene yaklaştırmadı ve o sıra mesaj geldi