Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
Bunları derken gözleri dolmuştu. Benim için endişeleniyordu bunu görebiliyordum ve ben sadece ona bağırıp çağırmıştım. Oysa sadece bana psikolojik destek sağlamak istemişti. Elbette beni hastaneye yatırmayacaktı. Bunu neden düşündüğümü bile bilmiyorum. Berke’yi ilk defa böyle görüyordum. Berke asla ağlamazdı. Ne olursa olsun hep güçlü dururdu. Onu daha fazla üzmek istemedim bu yüzden yardımını kabul ettim. Berke yardımını kabul ettiğimi görünce gülümseyerek teşekkür etti ve sırtımdan destekleyerek benimle beraber hastaneye doğru yürümeye başladı.
Hastane kapısının önüne gelince içeri girdik. İçerisi de dışarısı gibi bembeyazdı. Berke’yle beraber lobiye ilerledik.
-“Merhaba Özlem. Meriç odasında mı?” diye sordu danışmadaki kıza.
-“Merhaba Berke. Evet odasında sizi bekliyor.”
Dedi isminin Özlem olduğunu öğrendiğim kız. Çok tatlı ve sevecen bir görünümü vardı. Ben bunları düşünürken çoktan asansöre binmiştik. Berke üçüncü kat düğmesine basarken sadece onu izliyordum. Asansörün kapıları açılınca inip sol koridora dönüp ilerledik. Koridorun sonundaki kapının önünde durduk. Kapının sağ üstünde isim tabelası vardı. Meriç Kara. Berke her şey gibi bembeyaz olan kapıyı tıklatıp açtı ve içeri girdi.
İçeride önündeki kağıtlarla ilgilenen Meriç olduğunu tahmin ettiğim bir adam ve yanında da bir kadın duruyordu. Sanırım asistanıydı. Çok güzel bir kadındı. Fit vücudu, ela gözleri ve kırmızı saçlarıyla tam bir yıldız gibi görünüyordu. Meriç kafasını uğraştığı kağıtlardan kaldırıp bize baktı ve ayağa kalktı. Uzun boyluydu. Siyah hafif dalgalı saçları, kehribar rengi gözleri ve üstüne giydiği siyah gömlek, pantolon kombini ile tüm beyazlığa savaş açar gibi duruyordu. Yanımıza gelip Berke’yle selamlaştılar ardından başını bana çevirip konuştu;
-“Merhaba, sen Ayça olmalısın. Ben Meriç.”
Dedi elini uzatırken. Bende elini sıkıp cevapladım onu.
-“Evet. Memnun oldum.”
Dedim yüzüme sahteden bir gülümseme yerleştirerek. O da bana gülümseyerek arkasındaki kadına dönüp konuştu.
-“Işık gerisini ben hallederim teşekkürler sen Berke’yi bekleme odasına götür lütfen.”
Adının Işık olduğunu öğrendiğim kadın kafasını sallayıp Berke’yle beraber odadan çıktı. Meriç tekrar bana dönüp masasının yanına doğru eşlik etti. O sandalyesine otururken bende masanın önündeki sandalyelerden birine oturdum ve etrafa göz gezdirmeye başladım. Bana baktığını hissedebiliyordum ama büyük ihtimalle etrafı incelemem için bana zaman vermişti. Oda ne çok büyük ne de çok küçüktü. Büyük bir masa, masanın üstünde bilgisayar ve her masada olan şeyler vardı. Biraz sağında küçük bir vitrin vardı. İçinde doktorluk sertifikaları, başarı belgeleri ve farklı boylarda plaketler vardı. İşinde ne kadar iyi olduğu buradan belli oluyordu. Cam kenarının orada bir tane ikili koltuk vardı. Kapının orada küçük bir dolap vardı. Arkamda sedye ve sedyeyi gizlemek için bir karavan vardı. Tekrardan Meriç’e döndüm. Yüzüne baktığımda gözlerimiz buluştu. İncelememin bitiğine kanaat getirince konuşmaya başladı.
Kaçış, zihninizdeki gölgeleri geride bırakmaya yetmez; bazen en büyük düşmanınız, sizi iyileştireceğini söyleyenlerin arasında bekler. Ayça, Berke’nin zoruyla adım attığı akıl hastanesinde, tüm steril beyazlığa siyah giysileriyle meydan okuyan gizemli psikolog Meriç Kara ile tanışır. Kendini güvende hissettiği o ilk an, zihninin en karanlık köşesinden sızan babasının halüsinasyonu yeniden karşısına dikilir. Üstelik bu kez sadece fısıldamakla kalmıyor, odadaki herkesle alay ediyordur. Ayça’nın çaresizliğini gören Meriç, bu deliliği ya da gerçekliği kanıtlamak için tehlikeli bir adım atar ve onu koridorun sonundaki gizemli bir odaya yönlendirir. Kapı açılıp o bembeyaz odaya doğru ilk adımı atarken, Ayça henüz nasıl bir kapanın içine doğru yürüdüğünden habersizdir.
Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları